24 Mei 2026 – Pinksterfees
Psalm 104:24-34, 35b Die Here hou lewe in stand.
Johannes 7:37-39 Strome lewende water uit die Gees.
Handelinge 2:1-21 Stormwind en vuur … tot redding.
1 Korintiërs 12:3b-13 Die werking van die Gees gegee.
Psalm 104:24-34, 35b
Vir gelowiges soos ons het hierdie psalm spesifiek gedurende hierdie week betekenis na aanleiding van die woorde van vers 30a: “U gee die lewensasem en daar is lewe” (1983 Afrikaanse vertaling) en “Stuur U u asem, word hulle geskape” (2020 Afrikaanse vertaling). Hierdie is immers die week waarin die Kerk van Jesus Christus die uitstorting van die Heilige Gees herdenk. In die Hebreeus waarin Psalm 104 geskryf is, is die woord wat in vers 30 gebruik word gebou op die stam “ruach”. En “ruach” is die woord wat al vanaf Genesis 1 (vers 2) gebruik word om God se Gees mee te beskryf.
Wat Psalm 104 dus vir ons besonders maak is dat dit ons opnuut herinner aan die “ander” werk van die Heilige Gees, as deel van die Drie-eenheid van God. In die Nuwe Testament word baie klem gelê of die rol wat die Heilige Gees in die verlossing van mense speel. Hy is die draer van die veranderende liefdeskrag van die Vader deur sy Seun Jesus. Daarin herken ons dat ons in ‘n gebroke wêreld leef waar die onvergelykbare offer van Christus aan kruis nodig was om mense te red. Maar vóór hierdie radikale ingryping tot redding deur God van stapel gestuur is, was die Heilige Gees alreeds skeppend in die wêreld werksaam. Deur Hom het die Drie-eenheid van God lewe gebring. Natuurlik is die Heilige Gees se werk ná die kruis van Christus ook leweskeppend – die lewe wat die Heilige Gees nóú bring red lewens en is dus ten diepste lewenskeppend. Maar dit was vir die Kerk van Christus nog altyd belangrik om juis in hierdie week waartydens ons die nuwe-lewe-werk van die Heilige Gees vier, ook te onthou (en dit te vier) dat Hy van die begin van die skepping af lewe gebring het.
Lees dus die gedeelte van Psalm 104 vanaf vers 24 tot 34 met dankbare verwondering. Kry daarin die herinnering dat die Heilige Gees nog altyd lewenskeppend aan die werk was. En reageer dan in die week van Pinksterfees presies soos vers 35b dit aanbeveel: “Ek wil die Here loof. Prys die Here!”
Johannes 7:37-39
Dit is ‘n baie kort gedeelte – net drie verse – uit die baie vol hoofstuk 7 wat vir ons aanbeveel word om by stil te staan. Maar watter kragtige teks om juis gedurende Pinksterweek te lees en te bedink.
Eers net ‘n bietjie agtergrond: die gebeure van hoofstuk 7 speel af tydens die Joodse Loofhuttefees. Tydens hierdie 7-dag fees het Jode vanoor die hele land na Jerusalem gereis. Een aspek van die fees was dat families vir hulself tydelike hutte of hokkies (in Hebreeus “sukkah”) gebou het van hout of seil, met die dak wat uit organiese materiaal soos palmtakke bestaan het. Hulle het dan in hierdie hutte oornag as ‘n fisiese herinnering aan die tydelike skuilings waarin hulle vertoef het tydens hul uittog uit Egipte en hul reis na die beloofde land. Verder was dit ook ‘n vorm van ‘n oesfees, op die vooraand van die winterseisoen. Water het in hierdie fees ‘n belangrike rol gespeel. Elke oggend het die priesters deur die stad beweeg en ‘n waterritueel uitgevoer, waartydens die mense dan vir goeie winterreën gebid het – juis dat die Here die grond sal benat met die oog op die plantseisoen in die lente. Die fees het Joodse gelowiges herinner aan die voorsienigheid van die Here, dat Hy in die verlede nog altyd by hulle was en aan hulle sy goedheid en genade betoon het.
Te midde van hierdie destyds bekende fondamentstene van die Loofhuttefees roep die Here Jesus uit: “As iemand dors het, laat hy na My toe kom en drink! Met die een wat in My glo, is dit soos die Skrif sê: Strome lewende water sal uit sy binneste vloei” (37-38). In vers 39 verduidelik Johannes vir ons dat “Hiermee het Hy na die Gees verwys, want die mense wat tot geloof in Hom kom, sou die Gees ontvang.” In sy uitnodiging aan die skares verkondig Jesus die goeie nuus van die blywende inwoning van God deur die Heilige Gees, Hy wat lewe (nuwe lewe) skenk, maar wat ook God se krag en seëninge in gelowiges se lewens stort. Vir ons gedurende Pinksterweek is hierdie verse ‘n kragtige herinnering dat die Heilige Gees voortdurend (konstant) in ons aan die werk is. Ook dat Hy ons onderhou, vir ons voorsien, en ons met die seëninge van God bedien.
Handelinge 2:1-21
Die uitstorting van die Heilige Gees is ‘n kritiek belangrike gebeurtenis vir die Kerk van Christus. Interessant is dat dit óók tydens ‘n tradisionele Joodse fees gebeur het. In Johannes 7 verkondig Jesus die goeie nuus van die Heilige Gees se inwoning in gelowiges terwyl die Joodse Loofhuttefees in die strate van Jerusalem gevier word. In Handelinge 2 vind die uitstorting van die Heilige Gees plaas terwyl die stad weereens vol feesgangers is. Hierdie keer is dit die sogenaamde Fees van Feeste, ‘n vroeg-somer graanfees, wat ook gekoppel is aan die herdenking van die ontvangs van die Wet van Moses by Sinai-berg (Eksodus 19 tot 24).
Jy kan jou verlustig in die vertelstyl van Handelinge 2. Dit lees nie moeilik nie. Dit begin alles met ‘n luide, woeste wind. Daarna sien die meeste van die mense rondom die tempel ‘n bol vuur wat in kleiner vlamme verdeel en as’t ware bokant die koppe van die volgelinge van Jesus (hulle word op daardie stadium op ongeveer 120 siele geskat) gehang het. En toe begin hierdie dissipels, wat die meeste ander mense as redelik onbelangrike en agterlike plattelanders beskou het, om te praat in tale wat skielik verstaanbaar was vir die verskillende Joodse feesgangers uit verskillende streke en wêrelddele. Party van die toeskouers het selfs gevoel dié klomp plattelanders het heeltemal te veel gedrink tydens die Fees van Feeste. Dit was al hoe hulle die gebeure kon verduidelik.
Die Here rig Petrus op om daardie dag te kan verduidelik wat gebeur het. Hy, wat deur baie in die skare as ‘n onbelangrike en ongeletterde mens gereken is, praat daardie dag met God se gesag. Hy verwys onder andere na Joël 2:28-32 en help die Jode om uit hierdie Ou-Testamentiese profesie beter te begryp wat voor hulle oë gebeur het.
1 Korintiërs 12:3b-13
Ons leesteks begin in die tweede helfte van vers 3: “… niemand kan sê: “Jesus is die Here” nie, behalwe deur die Heilige Gees.” Daarna gaan Paulus verder en verduidelik dat die Heilige Gees ‘n wye verskeidenheid van geskenke en gawes aan gelowiges uitgedeel het.
Ons onthou graag dat die Heilige Gees ons in staat stel om in ‘n besondere verhouding met Jesus Christus te staan. En ons hou nogal daarvan om daaraan herinnner te word dat Hy vir ons lief is en ons sy kinders gemaak het. Ons geniet ons bevoorregte posisie om in ‘n nabye, intieme verhouding met Jesus te mag leef. Ongelukkig is ons nie altyd so opgewonde om daaraan herinnner te word dat die Heilige Gees ons nie net in ‘n verhouding met Jesus Christus geplaas het nie, maar ook met mekaar (met mede-gelowges). Ons sou dit waarskynlik baie meer waardeer het indien ons elkeen die Here se enigste kind was. Maar nou het Hy ons deur die Heilige Gees deel van ‘n baie groter gesin gemaak. En word daar van ons verwag om nie net saam te werk nie, maar ook om vir mekaar lief te wees.
Om vir ons te help om te verstaan hoe belangrik die Heilige Gees ons vir mekaar ag, gebruik 1 Korintiërs 12 die beeld van die menslike liggaam. Die liggaam het elke deel nodig. Dink maar aan die aktiwiteit van loop: elke keer wat jy opstaan en loop gebeur daar baie meer as net jou voete wat werk. Jou voete beweeg omdat jy bene het, omdat jy heupe het, omdat jy oë het, omdat jy die vermoë het om te balansseer, en omdat ‘n klomp verskillende spiere in verskillende dele van die liggaam saam werk om die beweging van loop te ondersteun. Presies só werk die Kerk van Christus ook. Daarom lees 1 Korintiërs 12 vers 12: “Net soos die liggaam ‘n eenheid is en baie lede het, en soos al die lede saam, al is hulle baie, een liggaam vorm, so is dit ook met die liggaam van Christus.”
Ons het mekaar nodig, onder andere omdat die Heilige Gees allerhande gawes, talente, vermoëns en kennis tussen ons verdeel het. En elkeen van daardie gawes dien die Liggaam van Christus. Daarom kan gelowiges nooit “Lone Rangers” wees nie. Ons denke oor onsself, ons verstaan van wie ons as gelowiges is, is onlosmaakbaar verbind aan die werklikheid dat die Heilige Gees ons aan mekaar verbind het.