10 Mei 2026 – Paastyd 6
Psalm 66:8-20 Skaars het ek na Hom geroep …
Johannes 14:15-21 Die Heilige Gees in julle.
Handelinge 17:22-31 Gemaak om God te soek.
1 Petrus 3:13-22 In Jesus se voetspore.
Psalm 66:8-20 :
Psalm 66 het ‘n interessante geskiedenis. Oorspronklik was dit bedoel as ‘n lofliturgie in die erediens van Israel. Anders as ons vandag wat ‘n storie vertel oor gebeure wat lank terug plaasgevind het op ‘n wyse asof dit lank terug plaasgevind het, het die ou Israeliete in hulle eredienste hierdie ou verhale as’t ware weer laat gebeur – asof dit op daardie oomblik in hul midde weer ‘n keer gebeur. Daarom het Psalm 66 ‘n belangrike rol in die erediens van die Ou-Testament volk vertolk, veral omdat dit wys op God se groot dade in die geskiedenis. Jare later, toe die Nuwe Testament se gelowiges oor hierdie psalm nagedink het, het hulle dit meer vanuit hulle eie situasie en behoeftes geïnterpreteer. Só word dit byvoorbeeld in 1 Petrus 1:6-7 aangehaal om gelowiges te bemoedig wanneer hulle wonder hoekom dit met hulle so swaar gaan, asook hoekom die wederkoms van Jesus se lank neem om te gebeur. Die vroeë kerk het Psalm 66, in navolging van die Nuwe-Testamentiese gelowiges, dan ook sterk in terme van die opstanding van Jesus Christus geïnterpreteer – swaarkry as loutering wat die wederkoms vooruit gaan – en dit daarom dikwels tydens Paasfees gelees. Beide hierdie uitgangspunte oor Psalm 66 is reg: dit ís ‘n loflied oor die groot dade van Here, maar dit kan ook ‘n troospsalm wees vir mense in ‘n moeilike tyd.
Soos in Psalm 66, lees ‘n mens op talle plekke in die Bybel dat die Here sy kinders soms ook deur diep water laat gaan. Vir die digter van Psalm 66 is die swaar in die volk van die Here se lewe sodat hulle sterker kan word, gelouter soos silwer (vers 10b). Die belangrikste deel van sy woorde is in vers 8 en 12: dat God sy volk nie alleen gelos het in die swaarkry nie, maar hulle deur dit begelei het. God gaan deur die geskiedenis saam met sy kinders, met sy gemeente, met sy gelowiges. Wanneer gelowiges swaarkry, worstel om kop bo water te hou, is dit nooit hoop-loos of uitsigloos nie. God, as Regeerder en Verlosser, gebruik die omstandighede om sy kinders te louter en te beproef (sonder dat hulle struikel en val), en lei hulle dan uiteindelik weer daaruit, so ver uit tot in God se toekoms in. In God se hand word die lydensweg in die lewe van ‘n gelowge ‘n bevrydingsweg …‘n oorwinningsweg. Dit is ons troos en ook ons inspirasie te midde van donker wolke wat soms om ons saampak, dat God ons veilig in sy hand het. Hy tel ons nie altyd bo-oor die storm nie (soms wel, egter nie altyd nie), maar Hy begelei ons altyd deur daardie storm. Hy maak die lydingstyd ‘n winstyd – ons groei daardeur tot groter lof aan God.
Johannes 14:15-21 :
Die speelveld het gedurende die laaste twintig of dertig jaar baie verander. Wetteloosheid, ‘n weiering om reëls na te kom, ‘n absolute gebrek aan respek vir gesag en ‘n totale onbekommerdheid oor hoe jou eie optrede die lewens van mense rondom jou kan raak, is maar net ‘n deel daarvan. En tog is dit juis hierdie dinge wat mense veral blootgestel en uitgelewer laat voel. Dit voel of ‘n mens in hierdie wêreld van min dinge seker kan wees. Jy is onseker van jou werk, onseker van jou inkomste, onseker van jou veiligheid en onseker oor jou toekoms.
Daarom is die woorde van Johannes 14 vir gelowiges so ‘n groot inspirasie. Die Here Jesus het gesê: “Ek sal julle nie as weeskinders agterlaat nie” (vers 18a). “Ek sal die Vader vra, en Hy sal vir julle ‘n ander Voorspraak stuur om vir ewig by julle te wees, naamlik die Gees van die waarheid” (vers 16-17). Die speelveld het verander, maar die “ borge ” is nog steeds dieselfde. Ons borge is steeds die Vader en die Here Jesus. En ons borge het ook vir ons die Heilige Gees gestuur … juis sodat ons nie weeskinders sal wees nie. Baie duidelik in hierdie verse beklemtoon die Here Jesus die verbintenis tussen Hom en sy Vader, tussen Hom en sy volgelinge, en selfs tussen die Vader en Jesus se volgelinge. Ons is baie beslis nie aan die diepkant ingegooi en net vergeet nie. Ons borge borg ons lewens. Ek en jy hoef oor ons verbintenis aan die Here nooit te twyfel nie. Sy liefde hou dit lewend. En boonop het die Vader en die Seun ‘n permanente Advokaat vir ons gestuur – ‘n Bemoediger en ‘n Vertrooster, ‘n Afrigter en ‘n Aanmoediger, sodat ons elke dag mag ervaar dat die Here by ons is.
Handelinge 17:22-31 :
Terwyl hy in Atene rondgeloop het, het Paulus ontsteld geword oor al die afgodsbeelde in die stad. Tog laai hy nie sy verontwaardiging sommer op die mense van Atene af nie. Hy gebruik ‘n fyn strategie deur in die eerste plek in die sinagoges met die Joodse Grieke in gesprek te tree, en dan tweedens, met die verbygangers op die stadsplein ‘n geselsie aan te knoop. In Atene was die stadsplein ‘n baie belangrike plek. Behalwe dat dit was waar handelaars hulle besigheid bedryf het, was dit ook die plek waar duisende afbeeldings van die stad se afgode verkoop is. Lukas vertel dat ‘n klompie filosowe op ‘n stadium daar op die stadsplein met Paulus in ‘n strydgesprek getree het oor die dinge wat hy verkondig. Hulle het hom toe na die Areopagus toe geneem. Dit was ‘n tipe hof waar uitsluitsel oor onder andere nuwe leringe gegee is.
Paulus voer daar ‘n rustige gesprek. Op eenvoudige wyse sluit hy aan by die dinge wat hulle sê vir hulle belangrik is, en gebruik dit as wegspringplek vir sy getuienis oor die Here. Met ander woorde: Paulus gebruik hulle eie verwysingsraamwerk, die dinge waaroor hulle elke dag praat, die uitgangspunte van hulle filosofieë en gelowe, om hulle aandag te gryp vir die boodskap wat hy eintlik wil bring. Hy vertel niks van Jesus se Joodse geskiedenis nie, want dit sou vir die Grieke nie veel beteken het nie. As aanknopingspunt haal hy eerder uit die gedigte van beroemde Griekse digters aan. Dít was die dinge wat vir hulle belangrik was, en daarom gebruik Paulus hulle belangstellings om hulle gedagtes ook oor God te prikkel. Hy val hulle nie aan nie, sê hulle nie sleg oor hulle sonde nie en dreig hulle nie met die hel nie. Hy gebruik hulle eie gedagtes, hulle agtergrond en hulle belangstellings om met hulle oor God te gesels. Die reaksie was gemeng: die meeste het Paulus uitgelag, ‘n paar wou nog meer hoor, en ‘n handjievol het tot bekering gekom.
By Paulus leer ons‘n belangrike les. Hy neem sy geloof na die markplein. Baie gelowiges voel dat hulle godsdiens en geloof ‘n private saak is wat niemand anders aangaan nie. Die Bybel leer ons egter dat die werkplek en die openbare lewe ‘n belangrike getuienisplek is. Nie om te “rant and rave” nie, maar om met groot respek en groot deernis, en soms meer deur dade as deur woorde, iets te vertel van die genade van Christus wat ons lewens verander het. ‘n Gelowige kan nie sy geloof by die huis los wanneer hy uit die huis stap nie. Dit moet deurskyn in alles waarmee ons besig is. Met opregtheid kan ons ook mense in die openbare lewe aanraak met ons getuienis oor Jesus se liefde en krag in ons eie lewens.
1 Petrus 3:13-22 :
Van al die verskillende emosies wat ‘n mens kan verlam is ‘n mens se vrese waarskynlik die magtigste. Daar is min dinge wat ‘n mens só kan omkrap as juis die onsekerhede en bekommernisse waarmee jy worstel. Die vrees om alleen oud te word. Die vrees vir geweld. Die vrees vir siek word en dood gaan. En wat van die vrese rondom jou werk? En dié rondom jou finansies? Onthou gerus dat Petrus se brief aan die gelowiges in die gemeentes in Klein-Asië geskryf is in ‘n tyd wat hierdie groepies mense juis iets van ‘n verlamming ervaar het. Hulle was klein groepies gelowiges, in ongelowige omgewings, waar hulle dikwels die slagoffers van verdagmaking en beskindering was. Sommige van hulle was slawe, uitgelewer aan die willekeurigheid van ongelowige eienaars. Heelwat van hulle was vroue, uitgelewer aan die besluite en keuses van hul ongelowige eggenotes. In die oë van die breër publiek en selfs die gereg is hulle dikwels beskou as moeilikheidmakers en kwaaddoeners, juis omdat hulle gehoorsaamheid aan Jesus Christus hulle laat uitstaan het tussen die res – en die res dié wat uitstaan as ‘n bedreiging ervaar het. Vir hierdie gelowiges skryf Petrus ‘n brief om aan hulle ‘n nuwe verstaan van hulleself te bied. ‘n Nuwe perspektief sodat hulle met ander oë nie net na hulleself en hul eie persoonlike omstandighede kan kyk nie, maar ook anders kan kyk na hulle rol en plek in die wêreld en die geskiedenis.
Die belangrikste deel van Petrus se bemoedigende woorde is in die Christologiese fokus van vers 18-22. Vir die gelowiges oor die breedte en wydte van Klein-Asië is dít Petrus se raad: fokus op die lydende Jesus Christus. Hy is die patroon, die voorbeeld om te volg. Fokus op Hom, die Onskuldige, wat as die Regverdige gely het. Hy is gelowiges se rolmodel in die oorkoming van hul vrese en bekommernisse, hul ontsteltenisse en swaarkry. Neem sy voorbeeld op – leer by Hom om te volhard te midde van teenstand en haat, te midde van onsekerheid en pyn. Volg Hom na, volg sy styl, leer uit sy voorbeeld van geduld en liefde en hoe om te vergewe, al word jy onregverdig benadeel. Rus op Hom, maar laat sy lydenspad ook vir jou ‘n inspirasie en ‘n voorbeeld wees van hoe jy kan leef. Bly dienend, versorgend, deernisvol en geduldig, selfs al is jou eie lewe onder druk. Reik uit na mense (moenie jouself terugtrek of afsonder nie), dra ‘n stukkie van hulle seer, selfs al is daar hartseer en pyn in jou eie lewe. Onthou hoe die Here Jesus selfs in sy donkerste oomblikke aan die kruis nog steeds na mense uitgereik het. Só sal jy ervaar dat die swaarder emosies van die lewe jou nie langer plattrek en verlam nie. Uit die voorbeeld van die Jesus Christus leer gelowiges om te midde van moeilike omstandighede met sy styl van liefde en opoffering te leef.