19 April 2026 – Paastyd 3
Psalm 116:1-4, 12-19 Van die wieg tot aan die graf … versorg.
Lukas 24:13-35 Die onbekende reisiger op pad na Emmaus.
Handelinge 2:14a, 36-41 Die gepaste reaksie op Christus-as-Heer.
1 Petrus 1:17-23 Losgekoop met die kosbare bloed van die Lam.
Psalm 116:1-4; 12-19 :
Psalm 116 is ‘n baie eerlike gedig. Aan die een kant dank en loof dit die Here vir sy sorg en redding uit wat duidelik ‘n potensieël fatale situasie was. Gelowiges vind aanklank by hierdie dankbaarheid, want ons weet dat ons óók aan die ontvangkant van die Here se versorging en beskerming, asook sy redding in noodsituasies, staan. En dit alles laat ‘n diepe dankbaarheid in ons ontkiem. Aan die ander kant bely die psalm dat ons weet dat ons almal uiteindelik sal sterwe. Die Here laat ons nie vir ewig hier op die aarde lewe nie. Daar kom ‘n dag dat ons tyd verby is. Maar dit beteken nie dat die Here se sorg tekort skiet, of dat Hy ons in die steek gelaat het nie. Daar is vir die psalmskrywer ‘n diepe troos dat selfs ook sy uiteindelike sterwe nie vir die Here ‘n ligtelike gebeurtenis is nie, dat Here vir seker nie afsydig teenoor sy dood staan nie. Ook daarvoor is die digter baie dankbaar. Dankbaarheid is dus ‘n belangrike fokus in Psalm 116.
Maar dan kom die psalm by die vraag: hoe wys ek my dankbaarheid ? Die skrywer noem ‘n paar dinge, soos dat hy vir die Here met ‘n dankoffer wil loof, soos dat hy sy beloftes aan die Here sal nakom, en ook dat hy voor ander gelowiges van die Here se goedheid sal getuig. En tog klink dit asof die psalmdigter besef dat hierdie gestaltes van sy dankbaarheid eintlik maar redelik afsteek teen die grootsheid van die Here se sorg en beskerming, en die redding wat in spesifieke situasies aan hom betoon is. Sulke reaksies as uitdrukking van sy dankbaarheid “verbleek” as’t ware in die teenwoordigheid van die omvang van die Here se genade aan hom. En dit is reg so. Ons dankbaarheid kan die Here tog nie “terugbetaal” vir sy genade nie. Maar dit lyk tog asof die psalm ons ook wil gerusstel stel. Die Here is heeltemal tevrede met ons gebroke maniere van dankbaarheid wys. Hy aanvaar ons dankbaarheid. Dit is vir Hom genoeg .
Lukas 24:13-35 :
Die twee manne in Lukas 24 was oënskynlik gelowige volgelinge van Jesus wat ná die kruisiging so diep onder die indruk was van dít wat hulle gesien en beleef het dat hulle op ‘n punt gekom het dat hulle teenoor ‘n “vreemdeling” kon bely: Ons het so gehoop (vers 21), gehoop dat Hy, Jesus Christus, die Verlosser sou wees. Maar nou het hierdie vreeslike ding gebeur, nou lyk dit of alles verby is – ja, in ‘n sin of alles verlore is. Dat Hy dood is … dit is vandag al die derde dag. En nou … nou kan ons nie meer hoop nie.
Dit is natuurlik ‘n bekende stasie in die lewe, hierdie verskeurdheid tussen hoop en realiteit. Dit gebeur maklik met ons ook. Ons leef met die beloftes van Christus in ons lewens. Ons leef met die geskiedenis van die opstanding van Christus, ons weet dat die Nuwe Testament ons bladsy na bladsy daarvan verseker: Christus leef! En ook: Die Here is by julle! Die opstandingskrag is by en in julle. En tog, in die praktyk van die lewe, met al die dinge wat ons waarneem, alles wat ons sien en ervaar, wonder ‘n mens soms of dit regtig so is. Leef die Here Jesus regtig? Is Hy regtig by my? Daar is soveel dinge, soveel werklikhede, wat my geloof en hoop en sekerheid en troos en vastigheid elke dag bestorm. Is daar regtig nog iets om te glo?
Die boodskap van Lukas 24 is duidelik: Jesus Christus is by jou . Miskien voel dit vir jou dat jy dit op ‘n bepaalde oomblik nie kan raaksien nie. Miskien oorheers die werklikhede van die lewe al jou sintuie. Tog is en bly dit die belofte van die Woord, die Here Jesus is steeds by jou. Hy begelei jou. Hy verwerp jou nie vir jou twyfel nie. Hy draai nie sy rug op jou omdat jou hoop en geloof en drome onder die aanslag van lewensrealiteite verbrokkel het nie. Hy reik juis na jou toe uit. Hy is juis besig om jou deur hierdie vertwyfeling en geloofsverbrokkeling te begelei.
Handelinge 2:14a, 36-41 :
Hierdie is die tweede week wat ons besig is met die gebeure op Pinksterdag, die dag wat die Heilige Gees uitgestort is, asook Petrus se toespraak en gesprekke na aanleiding daarvan.
In vers 37 is daar nogal ‘n belangrike oomblik in die teks: “By die aanhoor hiervan (die evangelie van Jesus Christus soos Petrus die kortlik aan hulle verduidelik het) is die mense diep getref en het hulle vir Petrus en die ander apostels gevra: ‘Wat moet ons doen, broers?’” Daardie vraag was die begin van ‘n proses van groei in die hoorders se lewens . Om van hoor tot doen te beweeg is ‘n krities belangrike stap. Dit is die begin van ‘n nuwe lewe, ‘n lewe onder beheer van die Heilige Gees. Dit is ‘n nuwe lewe met nuwe verhoudings, wat uiteindelik ook lei tot ‘n nuwe lewe as deel van die gemeenskap (gemeente) van die Here.
Dit is belangrik om te besef dat die Heilige Gees nie inwonend aan ons geskenk is sodat ons in ons reis deur die lewe “gestreel” kan word nie. Die Heilige Gees is nie aan ons gegee alleen maar om ons op ons lewensreis te troos en te bemoedig nie. Hy wil baie meer nog in ons regkry. Dink gerus vir ‘n oomblik oor die woorde van vers 42: “Hulle (die gelowiges, die bestaandes en die nuwes) het hulle heelhartig toegelê op die leer van die apostels (of te wel: die Woord van God) en die onderlinge verbondenheid, die gemeenskaplike maaltyd en die gebede.” ‘n Passie vir die Woord van die Here, sy Wil, maar ook ‘n passie vir die saamstaan en saamwees as gelowiges, was deel van die gepaste reaksie wat op die inwoning van die Heilige Gees gevolg het. Dit is ‘n passie vir die saamwees in sakramente en die erediens, in die versorging van mekaar, in die saamreis in alle omstandighede. En dit is ‘n passie vir saam bid.
1 Petrus 1:17-23 :
Petrus skryf aan ‘n groep van die Here Jesus se gelowiges (hy noem hulle die uitverkorenes van God) wat weens ‘n verskeidenheid van redes verspreid oor die bekende wêreld van destyds gewoon het. In sy groet (vers 1) identifiseer hy hierdie gelowiges met ‘n spesifieke, betekenisvolle titel: hulle is vreemdelinge in die wêreld . Hulle is, soos baie van ons familie en vriende, in die eerste plek immigrante in vreemde lande, maar in die tweede plek (veral) is hulle weens hul verbintenis aan die Here Jesus ook vreemdelinge in ‘n geloofsperspektief. Hulle is “aliens” in dié sin dat iets in hulle lewens gebeur het wat aan hulle ‘n ander status, ‘n ander burgerskap, verleen het as die mense rondom hulle.
Anders as dít wat vir immigrante in die gewone lewe aanbeveel word, naamlik dat hulle moet assimileer, dat hulle moet aanpas by die land waarin hulle ‘n tuiste gevind het, moedig Petrus die gelowiges aan om versigtig te wees om nie volledig deur hul woonwêreld ingesluk te word nie. Gelowiges moet te alle tye onthou dat ons eintlike burgerskap in Christus gesetel is, dat ons ten duurste met die kosbare bloed van Jesus Christus gekoop is (vers 19). Hulle is gekies – uitverkore – en hul geloof en hoop is daarom op God gerig (vers 20). Hierdie behoort-aan-die-Here, wat hul identiteit en burgerskap definieer, vra dat hulle in eerbied vir Hom op spesifieke manier sal leef tydens hul vreemdelingskap in hierdie wêreld (vers 17). Kort gestel: burgers van die Koninkryk van Christus glo anders, dink anders, praat anders en doen anders as die burgers van die wêreld tussen wie hulle leef.