3 Mei 2026 – Paastyd 5
Psalm 31:1-5, 15-16 My tye is in u hand, Here.
Johannes 14:1-14 Onrus hoef nie in jou te wees.
Handelinge 7:55-60 Jesus, ontvang my gees!
1 Petrus 2:2-10 Die eiendomsvolk van God.
Psalm 31:1-5, 15-16 :
Ons weet nie watter episode in Dawid se lewe tot hierdie noodgebed aanleiding gegee het nie. Dit mag selfs wees dat dit ontstaan het na aanleiding van verskillende dinge wat gebeur het, verskillende krisisse uit verskillende tye in Dawid se lewe. Maar waaroor daar geen onsekerheid is nie, is die rou behoefte in die psalmdigter se stem as hy vir die Here sê: By U, Here, skuil ek … Bevry my, want U is getrou. Luister na my, red my tog gou. Híér praat ‘n mens wat aan ‘n veilige rusplek ‘n dringende behoefte het. Iemand vir wie die druk en krisisse van sy lewe vir ‘n oomblik net te veel geword het om verder aan te dra. Dit gryp ‘n mens aan die hart wanneer jy lees: Wees vir my ‘n rots om na toe te vlug, ‘n bergvestig om my te red.
Tog is Psalm 31 ook nie net ‘n klaaglied nie. Dit is ‘n gebed wat die kort-kort tussen noodroep en lofprysing wissel. Aan die een kant die noodroep: Red my, Here! , maar dan dadelik gevolg deur ‘n geloofsverklaring: Ek weet U is my rots en my bergvesting. Ek skuil by U. Die woordjie “skuil” is een van die sterkste geloofsterme van die psalmboek. Eintlik is dit ‘n uitdrukking wat heel dikwels in die Ou Testament gebruik word en wat wys op ‘n baie besondere saamleef met die Here. Die woord “skuil” is dan ook dikwels ‘n pasmaat vir die woord “geloof”. Om by die Here te skuil, is tog ‘n geloofsdaad. Om te glo en om te bid, is tog juis om by God te skuil, om tot Hom jou toevlug te neem.
Johannes 14:1-14 :
Tot ‘n mindere of meerdere mate leef ons almal met spanning oor persoonlikheid veiligheid, oor finansies en oor gesondheid. Verder het elke lewe sy eie, unieke uitdagings en daarom kom daar dikwels ook ander vorme van spanning by. Saam met die spanning kom daar ‘n ontstuimigheid in die hart, soos dié wat die dissipels in Johannes 14 ook ervaar het. Spanning laat ‘n mens alleen voel. En die onbekende wil niemand alleen aandurf nie.
Vir hulle, die dissipels, was Jesus (tot ‘n groot mate) alles in hulle lewe. Hulle het juis hulle gewone belange net so gelos en saam met Hom gegaan na waar Hy hulle gelei het. Familie, vriende, werk, huis … vir drie jaar was nie een van hierdie dinge meer deel van hulle lewens nie. Dit was ook nie elke dag maklik om een van Jesus se dissipels te wees nie. Hulle was nie altyd seker waar die volgende bord kos vandaan sou kom, of waar hulle die nag sou slaap nie. Maar die Here Jesus was daar. Sy teenwoordigheid het die verskil gemaak. Hy was hulle anker. Soms is hulle ook saam met Jesus uitgeskel, weggejaag, beskinder en verdag gemaak. Ook dít was verdraagbaar, want Jesus was daar. Hy was hulle leermeester, hulle voorbeeld en hulle inspirasie. Vir drie jaar lank het hulle lewens rondom Hom gedraai. En nou gaan Hy weg? Boonop nie maar net na ‘n ander dorp of land toe nie, maar heeltemal weg … weg van die aarde af. Wat sal van hulle word?
Jesus het sy dissipels se angs en onsteltenis verstaan. Daarom dat Hy so mooi en geduldig met hulle gepraat het: Julle moet nie ontsteld wees nie. Glo in God; glo ook in My. Hy het verduidelik dat sy weggaan eintlik hulle wins is. Al het dit op daardie oomblik vir hulle gevoel asof die grond onder hulle voete weg gegrawe word, was sy weggaan eintlik iets waarsonder hulle nie kon leef nie. Sy weggaan is deel sy liefdeswerk. Omdat die Here vir mense so lief is, het Hy aarde toe gekom. En omdat Hy vir mense so lief het, gaan Hy weer hemel toe. Die uitdrukking, Ek gaan om vir julle plek gereed te maak, het uiteindelik niks met kamers regmaak en beddens opmaak te doen nie, maar beteken eenvoudig dat Hy daar by die Vader ons Voorspraak is. By die Vader tree Hy vir ons in. En vandaar bewaar Hy ons lewens met die krag van sy Vader. Uiteindelik kom Hy weer terug, om ons finaal te kom haal. Maar sonder sy hemelvaart sal ons nie hier kan oorleef nie. Sy hemelvaart is heeltemal in ons belang.
Wat die dissipels egter veral uit die gesprek van Johannes 14 moes leer, was dat Jesus se hemelvaart nie die einde van die verhouding met Hom beteken het nie. Daar is geen onderbreking in die verhouding en kontak tussen Hom en sy dissipels nie, dit is net effens anders. Daardie verhouding is nog steeds net so sterk en net so innig. Daarom hoef hulle nie bang te wees nie. Hy is nog steeds by hulle, al kan hulle Hom nie sien nie. Daarom dat Jesus vir sy dissipels sê dat hierdie ‘n tyd vir geloof is. Hierdie is ‘n tyd om in Hom te bly glo, om te weet dat Hy hulle belange nog steeds in sy hart en hande hou.
Handelinge 7:55-60 :
Stefanus was een van sewe diakens wat deur die Here Jesus se dissiples gekies is om die gelowiges in Jerusalem te versorg, veral dan die weduwees en dié wat swaar gekry het. Die grootste deel van die diakens se werk was doodgewoon om ‘n verskil in mense se lewens te maak deur met die liefde van Jesus hulle nood te verlig. Terwyl Stefanus met hierdie barmhartigheidswerk besig was, het hy ook van Jesus vertel, van sy liefde en genade. Dit was hierdie praat en vertel wat hom in die moeilikheid gebring het. Mense, ook nie-gelowiges, het reageer op wat hy gesê het en hulle lewens het verander. Hulle het ook in Jesus Christus begin glo en Hom gedien.
Dít het die Joodse leiers baie kwaad gemaak, maar hulle kon niks aan Stefanus doen nie, want hy het volgens die wet niks verkeerd gedoen nie. Toe het hulle ‘n skinderstorie oor hom begin en gesê dat Stefanus dinge praat wat teen die tempel en teen die wet van Moses is. Uiteindelik is hy gevange geneem en voor die Sanhedrin, die Joodse hof, gedaag. In sy antwoord op die aanklagte teen hom het Stefanus uit die Jode se eie geskiedenis bewyse aangehaal dat God nie aan ‘n gebou vasgemaak is nie, maar oral is. Ook het hy voorbeelde gegee van hoe die Jode met tye self ook God se gebooie gebreek het, en hoedat hulle selfs die Seun van die mens vermoor het. Die Jode van die Sanhedrin was woedend oor sy woorde en het op hulle tande gekners. Maar toe Stefanus boonop sê dat hy die Seun van die Mens, juis dié Jesus van Nasaret wat hulle laat kruisig het, aan die regterhand van God sien staan, het hulle totaal beheer verloor. Normaalweg het die Sanhedrin nie die reg gehad om iemand se lewe te neem nie (die Romeinse regeerders se toestemming moes eers gevra word), maar daardie dag het hulle Stefanus by die stadspoorte uitgesleep en hom met klippe doodgegooi. Só het Stefanus die eerste Christen-martelaar geword, die eerste mens wat vir sy geloof in die Here Jesus doodgemaak is.
Alle gelowiges leef onder druk. Alle gelowiges beleef teenstand. Die teenstand is dalk meer versteek en die vervolging meer subtiel as dáár waar Christene vermoor word, maar die werklikheid is dat alle volgelinge van Jesus Christus onder druk leef. Die druk om maar eerder stil te bly. Die druk om maar eerder soos al die ander mense te praat en te doen. Gelowiges leef onder druk om nie so erg uit te staan nie, om nie sulke pretbederwers te wees nie. Om stil te bly is vir gelowiges natuurlik nie ‘n opsie nie. Ons kan nie die Here ter wille van ander mense se aanvaarding verloën nie. Daarom word gelowiges dikwels uitgeskel, verloor hulle besigheid, word hulle uit vriendskappe gesluit, beleef hulle mense se afkeur, staan hulle aan die ontvangkant van mense se woede, verwerping en verbale geweld.
1 Petrus 2:2-10 :
Klippe speel nogal ‘n belangrike rol in Petrus se gesprek met die klein gemeentetjies in Klein-Asië in hoofstuk 2:2-10. Hy verwys na klippe waarop gebou word (hoekstene), asook klippe waaroor mense struikel. En dan onderskei hy tussen klippe wat lewe en (per implikasie) klippe wat nie lewe nie.
Die belangrikste klip is natuurlik Jesus Christus. Petrus gaan haal ‘n beeld uit Jesaja 28:16 waar God destyds na sy geliefde volk Israel verwys het as die hoeksteen van sy planne vir die wêreld. Ongelukkig het Israel daardie roeping versaak en daarom het God sy Seun gestuur om die ware lewende hoeksteen in sy genadeplan vir die mensdom te word (1 Petrus 2 vers 4a en 4c). Weereens is hierdie genadegawe van die Vader in Jesus Christus deur Israel verwerp (vers 4b: wat deur die mense afgekeur is). In vers 8 verduidelik Petrus dan dat hierdie einste lewende hoeksteen wat deur God gekies is uiteindelik ‘n struikelblok vir Israel word – ‘n klip waaroor ‘n mens struikel en ‘n rots waarteen jy jou stamp. Dit is nogal interessant dat die oorspronklike Griekse woord wat Petrus vir ‘n rots waarteen jy jou stamp gebruik, naamlik petra skandalou , eintlik op ‘n gestelde strik wys. Met ander woorde: vir iemand wat God se genade in Jesus Christus nie aanvaar nie, is die Here Jesus meer as net ‘n klip waarteen jy jou toon stamp … Hy word vir so ‘n persoon ‘n slaggat, ‘n valstrik.
Daar is ook ‘n tweede klip (of groep klippe) waarna Petrus in hierdie perikoop verwys. Dit is die gelowiges wat wel op God se genade-aanbod in Jesus Christus reageer. Húlle (en ons is daarby ingesluit) word uitgenooi om self ook lewende stene te wees wat deur Jesus Christus ingebou word in die Koninkryk tot eer van God (vers 5: laat julle as lewende stene opbou tot ‘n geestelike huis). Deur die werk van die Heilige Gees word nuwe lewe in ons geskep sodat ons meer en meer soos die Lewende Steen wat Jesus is, kan wees. En so word ons (soos Petrus in vers 9 sê) die eiendomsvolk van God, die volk wat die verlossingsdade moet verkondig van Hom wat julle uit die duisternis geroep het na sy wonderbare lig.