14 Junie 2026 – Koninkrykstyd 3
Genesis 18:1-15, (21:1-7) Geloof aan ‘n garedraad.
Psalm 116:1, 10-17 Geloof ten spyte van …
Matteus 9:35-10:8 (9-23) Jesus stuur mense na die oes.
Romeine 5:1-8 Swaarkry = volharding = egtheid = hoop.
Genesis 18:1-15 :
Genesis 18 vertel ons van Abraham en Sara se groot geloofskrisis. Vyf-en-twintig jaar vóór hierdie gesprek het die Here al die belofte aan hulle gemaak dat hulle ‘n seun en ‘n groot nageslag sal hê. Vyf-en-twintig jaar gelede. Wat op aarde moes hulle na vyf-en-twintig jaar nog van hierdie belofte gedink en geglo het? Aan die begin – kort na die belofte – het Abraham baie moed gehad en het hy geduldig gewag dat die belofte van die Here sal waar word. Ongelukkig het niks gebeur nie: hulle het kinderloos gebly. Soos die jare verby gegaan het, was daar tye dat Abraham aan die beloftes van die Here begin twyfel het. In Genesis 15 en 17 lees ons van twee sulke geleenthede waar Abraham gesê het: “Nee wat, dit gaan nie meer gebeur nie.” In hoofstuk 17 het hy óók aan die lag gegaan toe die Here sy belofte weer ‘n keer aan hom bevestig het. Abraham het geweet: die tyd het hulle ingehaal. Menslik gesproke was die tyd vir kinders hê verby (volgens die Bybel was Abraham op daardie stadium nege-en-negentig jaar oud, en Sara negentig). Kan ‘n mens hulle kwalik neem dat hulle ‘n punt bereik het dat hulle nie meer verwag het dat die belofte sal waar word nie? Dit lyk ook nie asof hulle vir God kwaad was nie. Daar was eerder maar net ‘n gelatenheid wat oor hulle gekom het – iets van ‘n geloof wat moed opgegee het. Dit is toe dat die Here besluit om weer ‘n keer by Abraham en Sara te gaan kuier. ‘n Besoek om hulle geloof te red.
Oor Sara se laggie daardie dag is al baie gedink en geskryf. Dit gryp mense aan die hart. Waarskynlik omdat baie van ons onsself ook al op plekke bevind het waar die werklikhede en die swaarkry en die probleme só teen ons opgestapel was, dat ‘n skor laggie ook maar al was wat ons kon uitkry. Dit is nie dat ‘n mens op só ‘n oomblik glad nie meer glo nie, dis net dat dinge so erg is, so deurmekaar, menslik gesproke so onoorkombaar is, dat ‘n mens nie eintlik weet wát om te glo nie. En hoe om te reageer nie. En dan lag jy ook maar. Sara se geloof (en Abraham s’n ook) het daardie dag aan die spreekwoordelike laaste draadjie gehang. Hul geloof was baie naby breekpunt. Met sy besoek het die Here egter aan Sara bevestig: Hy sal haar betyds vang. Daardie laaste ou draadjie kan eintlik ook maar breek, want Hy is die God vir Wie niks onmoontlik is nie. Hy vang in sy vaderarms mense wie se geloofsdraadjies breek. In sy arms vang Hy mense wat nie meer aan Hom kan vashou nie … mense wat te bang geword het om verder te dink, of te diep te dink, mense wat in magteloosheid eintlik maar net kan lag.
Psalm 116:1, 10-17 :
Ons het gedurende Paastyd (die week tot 19 April) ook ‘n gedeelte van hierdie psalm gelees en die woorde wat ek destyds met die gemeente gedeel het, is steeds relevant vir hierdie week se seleksie van verse. Kom ons fokus ons oordenking daarom hierdie keer op die eerste vers: “ Ek het die Here lief, want Hy verhoor my smeekgebede .” Ek lees by ‘n Amerikaanse teoloog dat hy soms wonder hoeveel gelowiges hierdie woorde regtig met eerlikheid sal wil bid. En hoeveel van ons dit eerder ‘n bietjie sal wil aanpas, byvoorbeeld na: “Ek het die Here lief, alhoewel Hy nie altyd my stem hoor nie”. Want dit is ‘n baie bekende ervaring vir gelowiges dat die Here nie altyd vir ons gee waarvoor ons innig en vertrouend gebid het nie. Behalwe dat dit vir ons geloof moeilik is om te verstaan hoekom die Here nie sumier gee wat ons voor gebid het nie, het dit ongelukkig soms die gevolg dat gelowiges ophou om te bid en ophou om te vra … omdat hulle voel dat die Here in elk geval nie na hul gebede luister en/of dit beantwoord nie. Is dit iets waaroor jy al gewonder of mee geworstel het?
Miskien kan dit ons help deur vinnig in te loer by een van ons kerk se belydenisskrifte, die Heidelbergse Kategismus. In Sondag 45 vra Vraag 116: “ Waarom is die gebed vir die Christen nodig? ” Dan antwoord die Kategismus: “Omdat dit die vernaamste deel van die dankbaarheid is wat God van ons eis; en omdat God sy genade en Heilige Gees alleen aan hulle wil gee wat Hom met hartlike versugtinge sonder ophou daarom bid en daarvoor dank.” Die Kategismus wil ons help om (wanneer ons voel dat die Here ons gebede nie hoor nie) tog nie in die slaggat te trap om op te vra nie, maar eerder om ons gebede as ‘n gestalte van noodsaaklike dankbaarheid te sien en daarom te bly beoefen. Dit sluit goed aan by die woorde van die twaalfde en dertiende verse in ons psalm-lesing van hierdie week: “Hoe sal ek die Here vergoed vir al sy weldade aan my? Met ‘n drankoffer sal ek van sy redding getuig en die Naam van die Here aanroep .” Vir die digter van Psalm 116 is dit belangrik om te onthou dat die Here ons gebede op verskillende maniere beantwoord, of ons dit op daardie oomblik verstaan of nie, en of ons van die antwoord of die oënskynlike nie-antwoord hou of nie. Lees gerus ook vers 2 tot 9 om die reeks maniere waarop die Here die psalmis se gebede al beantwoord het, raak te sien. Net omdat ek self nie altyd die Here se antwoord raaksien of beleef nie, en net omdat ek soms voel dat my gebed nie presies beantwoord is soos ek dit voorgedra het nie, beteken nie dat die Here se sorg nie getrou in my lewe was nie. God is altyd getrou en Hy is altyd sorgsaam in my lewe teenwoordig. Daarom bly ek bid; hou ek aan om te bely “Ek het die Here lief, want Hy verhoor my smeekgebede;” hou ek aan om my dankbaarheid uit te spreek … want ek bly dankbaar dat die Here my lewe koester en begelei. Al is my insig soms te min om die gestaltes van koestering en begeleiding in die volle rykheid daarvan te verstaan, bly ek dankbaar biddend bely: “Ek het die Here lief, want Hy verhoor my smeekgebede.”
Matteus 9:35-10:8 (9-23) :
Die Here is vir alle mense lief. Dit bly na al die eeue nog steeds die een aspek van die Here wat ons maar sukkel om te verstaan: die Here is vir alle mense lief. Nie alle mense is vir die Here lief nie, maar niemand kan sê dat die Here nie vir hom of haar lief is nie. God se hart loop oor van sy liefde vir die mens. En die Here se hart treur wanneer die mens vir wie Hy lief is, swaarkry. Natuurlik is dit vir ‘n gelowige, ‘n Christen, ‘n wonderlike troos. Wanneer jyself bloei, na die liggaam of na die hart, is dit ‘n kosbare troos dat die Here omgee, dat ons lyding nie sommer maar net by Hom verby gaan nie. Ons word gekoester deur hierdie wete. Dit versterk ons, gee ons nuwe moed en help ons om te midde van ontberinge aan te gaan. Waar ons egter tekortskiet, is dat dit nie in ons verwysingsraamwerk altyd saak maak dat die Here nie net vir ons jammer is, of oor ons swaarkry huil nie. Ons dink baie eng oor God. Waarom sou die Here dan anders teenoor my nood reageer as teenoor die nood van ‘n ander skepsel van Hom? Die Here het mos nie witbroodjies nie. Hy is vir almal ewe lief. Hy voel saam met almal wat swaarkry. Hy huil oor elkeen wat ly, elkeen wat bloei, elkeen wat worstel, elkeen wat stukkend is, honger is, koud kry. Of hulle Hom ken of nie, dit maak nie saak nie, want Hy ken húlle en is vir húlle lief.
Die dag wanneer ‘n mens dít begin verstaan, wanneer jy ‘n klein deeltjie van hierdie oneindige liefde en deernis van die Here vir alle mense begin verstaan, is daar ‘n deurbraak in jou eie geloof. En is daar ‘n deurbraak in jou verhouding met die Here. As die Here dan treur saam met die treurendes en huil saam met die huilendes (vers 36) ; en as die Here ly saam met dié wat ly en bloei saam met dié wat bloei, dan kan ek as sy kind tog nie wegkyk wanneer ek bewus word van mense wat rondom my swaarkry nie. God se meegevoel met mense maak ook meegevoel in my wakker.
Die Here se meegevoel is natuurlik meer as net ‘n gevoel. Dit beweeg Hom. Dit lei tot aksie. Die hemelse Vader het soveel meegevoel met die nood en pyn en lyding van die mensdom gehad dat Hy sy Seun gestuur het. Jesus die Christus het gekom om mense se lewens aan te raak, pyn en lyding met sy liefde draagliker te maak. Hy het mense gehelp, fisies en emosioneel gehelp, hulle gesond gemaak, versorg, vertroos en versterk. En daarom bring die Here Jesus se beweging na mense ook vir my in beweging. Só word die woorde van vers 37 en 38 vir my baie belangrik: “Die oes is groot, maar die arbeiders min. Bid dan die Here aan wie die oes behoort, om arbeiders uit te stuur vir sy oes.” Ek reageer: “Stuur my, Here.”
Romeine 5:1-8 :
Wat is kosbaarder as die troos in die belofte van Romeine 5 wat sê dat gelowiges staande gehou word deur die krag van God? Daar is ‘n eksterne krag, ‘n krag van buite myself, wat deur niks en niemand van my af weggevat kan word nie, en dit is die sekerheid dat die Here God my vashou en my lewe regop hou. Romeine 5 noem dit “hoop” … en Paulus skryf aangrypend hieroor.
In hoofstuk 5:1 slaan hy die eerste ankerpen van hierdie sekerheid, hierdie hoop, in. Hy sê dat daar tussen die Here en ons ‘n vrede gekom het. Ons en God is nie meer vyande nie. Die Here het ons sonde en ons afvalligheid vergewe, en Hy het ons vrygespreek. Hierdie vrede is moontlik gemaak deur die versoeningswerk van Jesus Christus aan die kruis. En daarom is daar nou ‘n vrede tussen ons en God waarin ons ons kan verlustig. Daar is ‘n sekerheid van sy liefde waaroor ons nooit hoef te twyfel nie.
En, sê Paulus verder, hierdie vrede is nie net vir die hier en nou nie, dit raak ook ons toekoms. Uiteindelik gaan ons die wonderlike heerlikheid van die Here ten volle beleef. Ons gaan deel word daarvan, ons gaan na God toe. Dit, sê Paulus, bring ‘n wonderlike vreugde in sy lewe. Dit is sommer ook die tweede ankerpen van sy hoop en sekerheid: dat hy na die heerlikheid van die Here, na die hemel, oppad is.
En omdat dit so is, omdat ons hierdie twee magtige ankerpenne (God se vrede en God se toekoms) in ons lewens het, gee dit aan ons ‘n nuwe perspektief op die lewe hier en nou. Omdat ons anker in God is, kan ons met ander oë na die lewe kyk. Dinge loop hier soms erg verkeerd. Mense kry swaar, word siek, ervaar hartseer, pyn, lyding, onregverdigheid, en wie weet wat nog, maar Romeine 5 bring die troos: ons is aan God vasgeanker. Ons hoef maar net te onthou dat die Here ons deur sy liefde aan Homself vasgeanker het. Dit is hoekom Paulus met soveel selfvertroue in vers 5 kan sê dat die hoop nie beskaam nie. Die hoop (met ander woorde: sekerheid) is immers in God se liefde geanker, en daardie liefde wankel nooit nie.n geloof aan te neem beteken doodeenvoudig maar net dat hy God op sy woord moes neem, dat hy die Here moes vertrou.