31 Mei 2026 – Triniteitsondag
Genesis 1:1-2:4a God besig met sy skeppingswerk.
Psalm 8 God het die skepping met die mens gekroon.
Matteus 28:16-20 Gestuurdes in die Naam van Christus.
2 Korintiërs 13:11-13 Streef na geestelike volwassenheid.
Genesis 1:1-2:4a :
In die wêreld waarin Israel geleef het, was dit nie net hulle wat ‘n skeppingsverhaal geken nie. Die omliggende volke het hulle eie weergawes van skeppingsverhale gehad. Om die waarheid te sê: party van die omringende volkere het selfs ook sondevalverhale en vloedverhale gehad wat hulle in terme van hul eie godsdiensverwysing oorvertel en wat soms ook direkte ooreenkomste met dié van die Bybel vertoon het. Israel het hierdie verhale geken. Nie net was hulle in ‘n skriflose oer-samelewing aan die mondelingse oorvertellings van bure blootgestel nie, daar was tye in die volk se geskiedenis dat die Israeliete hul rug op God gedraai het en self ook die godsdienste van hul bure aangehang het. In die gewone omstandighede van hulle lewens en in die beoefening van hulle verbondsverhouding met die Here, was hierdie ander skeppingsverhale nie regtig vir Israel ‘n bedreiging vir hulle geloof nie. Hulle het tog geweet Wie die eintlike Skepper van hemel en aarde is. Al sou volk só-en-so beweer dat hierdie of daardie god dit of dat gemaak het, sou Israel geweet het (en dit sonder skaamte teenoor hul heidense bure kon bely) dat húlle God die eintlike Skeppergod is.
Eers toe die volk deur die Babiloniërs in ballingskap weggevoer is, het hierdie ander skeppingsverhale begin om ‘n negatiewe impak op hulle geloof uit te oefen. Want sien, die Babiloniërs het ook ‘n skeppingsverhaal gehad. En daarmee ‘n baie dramatiese een. Die Babiloniërs se skeppingsverhaal was eintlik ‘n oorlogsverhaal. Marduk, een van hulle gode, het volgens hierdie verhaal ‘n groot stryd met die ander gode aangeknoop en uiteindelik na ‘n geweldadige en bloedige stryd die oorwinning behaal. Uit die lyf van die een god het hy toe die hemel en die aarde gemaak. Volgens hierdie verhaal het die skepping dus deur middel van ‘n geweldige stryd tot stand gekom. Die verhaal het verder vertel dat Marduk toe vir Babel as sy aardse woonplek gekies het en die koning van Babel as sy aardse verteenwoordiger aangestel het. As sy verteenwoordiger was dit die taak van die koning om die stryd voort te sit deur alle volke op die aarde te oorwin, hulle tempels af te breek en hul godsdienste te vernietig. Elke jaar gedurende die eerste twee weke van hul nuwe jaar het die Babiloniërs hierdie gebeurtenis feestelik herdenk. Tydens hulle ballingskap moes die Israeliete elke jaar hierdie manewales aanskou. Hulle wou dit uitskree dat die God van Israel die enigste God is en dat Hý alleen die hemel en die aarde geskape het, maar hulle kon nie – hulle was bannelinge. En soos dit maar gaan as ‘n mens konstant onder die aanslag van ‘n bepaalde ideologie staan, het hierdie elke-jaar-se-dramatiese-feestelikheid mettertyd ‘n impak op sommige van die Israeliete se geloof in God as die Skeppergod gehad. Party het begin wonder: Is dit nie dalk regtig só dat Marduk die skepper is nie? Hierdie magtige god wat alles oorwin en doodgemaak het, is hy dalk sterker as ons God?
Toe het die Here vir iemand (of dalk verskeie mense) geïnspireer om die geskiedenis van die skepping op skrif te stel. In ‘n sin is Genesis niks anders as ‘n protesskrif nie: ‘n protes teen die heidense verdraaiing van dít wat die Israeliete geglo het die werk van hul God was. Maar dit is ‘n bedekte protesskrif, nie opruierig en aanstigtend nie, maar eintlik verbasend in sy rustige vasberadenheid. Anders as die Babiloniese skeppingsverhaal wat van ‘n groot stryd vertel, praat Israel se skeppingsverhaal van ‘n Here wat met woorde skep. God sê: “Laat daar lig wees,” en daar was lig. Daar is geen stryd nie, geen bloed wat vloei, geen gode wie se liggame opgekap moes word om grond en hemel te vorm nie. Net maar ‘n woord … en dit gebeur . Só almagtig is Israel se God.
Psalm 8 :
Ek kan niemand oortuig dat God bestaan nie. Dit beteken nié dat ek nie graag sou wou hê dat elke mens in die Here moet glo nie, want dít smag ek wel. Maar ek dink ek verstaan darem al dat een mens nie ‘n ander een kan oorreed om die werklikheid van God te beleef nie. Dáárdie oortuigingswerk word deur die Heilige Gees gedoen. Solank iemand se hart en gedagtes vir die Heilige Gees se oortuiging geslote bly, sal ék hom nie met my woorde kan ompraat nie. Dit beteken darem ook nou nie weer dat ek nooit praat nie. Ek wil graag vir mense vertel wat die Here se liefde vir my beteken. Ek wil graag hê dat die Heilige Gees deur my getuienis, my vertel van wat die Here se genade in my eie lewe gedoen het, dalk iemand anders se oë sal oopmaak.
Vir my maak Psalm 8 wonderlike sin. Vir miljoene ander mense glad nie. Vir my maak dit ongelooflik baie sin dat ons in die skepping iets van God se grootheid kan sien. Ek raak opgewonde oor ‘n boom of ‘n berg, die see en die rivier. Ek sien daarin iets van die fyn beplanning van die Skepper. Ander mense sien net ‘n boom, of ‘n berg. Wat kan ek daaraan doen dat hulle nie sien wat ek sien nie? Ek kan alleen maar aanhou bly wees oor die grootheid van God se skeppingswerk. Ek kan maar net aanhou vertel wat dit in my lewe doen om God se skepping te kan beleef. Ek kan maar net aanhou om die woorde van Psalm 8 se tweede en tiende vers uit te jubel: “Here, ons Here, hoe wonderbaar is u Naam oor die hele aarde.”
In die oorspronklike Hebreeus word daar twee verskillende woorde (יְהוָה Jahwe אֲדֹנָי Adonai) gebruik vir dít wat by ons as “Here, ons Here” vertaal word. Veral die eerste een is ‘n woord gelaai met krag. Jahwe is in die Ou Testament God se eienaam, sy noemnaam. Dit vertel iets van sy eksklusiewe identiteit – daar is niemand soos Hy nie – maar dit sê ook iets van die krag van daardie Naam. Hierdie Naam is groot, magtig, wonderwerkend, skeppend. Net deur dit te sê of te sing gebeur daar reeds iets, is God se koninkryk al klaar aan die beweeg. Net só bly dit vir my ‘n wonderwerk dat die Almagtige, heilige God, wat die sterre as’t ware met sy vingerpunte gemaak het, ook aan mense dink (soos vers 4 & 5 sê), dat Hy mense “onthou”, dat Hy hulle in sy gedagtes optel en wonderlik vir hulle sorg.
Matteus 28:16-20 :
Hierdie vyf verse vorm die klimaks van die hele Matteus-evangelie. Dít waarmee Matteus in hoofstuk 1:23 begin het, naamlik dat ‘n engel aankondig dat ‘n maagd ‘n Seun in die wêreld sal bring en dat sy Naam Immanuel sal wees (wat beteken: “God is met ons”) word hier in die laaste verse van Matteus deur Christus self bevestig. God is met ons, Christus is by ons. En terwyl dit opsigself al wonderlike, troosvolle woorde is, lê die hart van hierdie gedeelte eintlik in die boodskap dat hier waar Christus by ons is, híér waar die Immanuel gekom het, hier is ons met baie spesiale dinge besig. Híér waar Jesus Christus by ons is, is ons besig om dissipels te maak.
Jesus se woorde in Matteus 28:16-20 bestaan uit drie dele. Die eerste deel van Jesus se boodskap is die laaste gedeelte van vers 18, waar Hy sê: “Aan My is alle mag gegee in die hemel en op die aarde.” Hierdie aankondiging, hierdie bevestiging van sy mag, is wesenlik vir die verstaan van die volgende twee dele van Jesus se boodskap daardie dag. Jesus se dissipels (en per implikasie ook ons wat eeue later in ‘n moeilike tyd leef) móés dit hoor: daar is niemand wat Christus se mag het nie. Daar is ook niemand wat meer mag as ons Here het nie. Ons Here kan nie gestuit óf uitoorlê óf oorheers word nie.
Die tweede deel van Jesus se boodskap is in vers 19, waar Jesus sê: “Gaan dan na al die nasies toe en maak die mense my dissipels.” Húlle wat sy dissipels is, word nou ook sy dissipelmakers in hierdie wêreld. Juis omdat Jesus Christus al die mag in die hemel en op die aarde ontvang het, juis daarom moet sy dissipels die wêreld ingaan om hierdie heerskappy te verkondig en die verlossing wat dit bied te gaan vertel. Die dissipels word dissipelmakers. Die Here se opdrag aan sy dissipels in Matteus 28 is dat húlle, wat self so ‘n alles-insluitende verhouding met Hom ervaar, sal gaan om aan ander van sy heerskappy, sy liefde, sy genade en van die verlossing wat Hy moontlik maak, te vertel.
Die derde deel van Christus se boodskap is in vers 20: “En onthou: Ek is by julle al die dae tot die voleinding van die wêreld.” Een van die Engelse Bybelvertalings (NEB) sê dit amper nog meer treffend: “And be assured,” met ander woorde: wees verseker, wees getroos, wees daardeur versterk en geïnspireer: Ek is by julle.” Dít is die sekerheid wat ons in staat stel om aan die Here se roeping en opdrag om dissipelmakers en getuies te wees, gehoorsaam te wees: sy teenwoordigheid. Omdat Hy magtig is, en omdat Hy hier is, kan ons draers van die boodskap van liefde wees.
2 Korintiërs 13:11-13 :
‘n Mens kan nie sonder die genade van God leef nie. Daar is baie mense vir wie dít glad nie sin maak nie, want God is óf nie vir hulle ‘n werklikheid nie, óf hulle het ‘n doelbewuste keuse gemaak dat God nie vir hulle belangrik sal wees nie. Die wonderlike ironie agter dit alles is dat selfs mense wat besluit dat God nie bestaan nie, of dat Hy nie vir hulle belangrik is nie, uiteindelik ook onder sy genade leef (en floreer). Of hulle dit wil weet of nie. Geen mens weet wat dit is om buite God se genade te leef nie. Hier op die aarde is God se genade oor ons uitgespreek. Sy welwillendheid vir en teenoor alle mense het Hy oor en oor in die Bybel verwoord, maar veral dan in die koms, kruisiging en opstanding van sy Seun, Jesus Christus. Die mensdom leef onder die sambreel van God se genade.
Ek dink myself soms in ‘n hoek vas wanneer ek probeer uitwerk hoe groot die Here se genade dan regtig is. Daar is blykbaar nie ‘n antwoord nie, omdat ek tog nie kan dink sover as wat God se genade strek nie. Dit is ongelooflike groot genade. ‘n Mens kan ‘n klomp woorde daaroor praat of skryf, maar jy kan nooit genoeg woorde kry om die Here se genade volledig te beskryf nie. En daarom, in plaas daarvan om jouself moeg te maak met die probeer om die omvang van God se genade te verstaan, is dit dalk maar beter om dit net te geniet, en te waardeer. Veral wanneer ‘n mens begin verstaan dat God sy genade ook vir jou bedoel het. En dat sy genade verder strek as net dat jy ‘n goeie en gelukkige tyd op die aarde kan hê.
Die Here se genade wil heel maak. Dit wil verlos. Dit wil nuwe lewe gee. Dit wil geestelike groei bring. Dit wil krag teen versoekings gee. En dit wil troos. Soos in 2 Korintiërs 13:13. Dit maak nie saak wie jy is, hoe sondig jy is, hoeveel foute jy het, hoe baie keer jy al gestruikel het nie, die genade van Jesus Christus sal jou ondersteun en dra. En maak nie saak hoeveel probleme jy het nie, of watter rol jyself daarin gespeel het, of hoe siek jy is, hoe depressief of skeefgetrek deur die swaarkry van die lewe jy is nie, die genade van Jesus Christus sal jou aanraak en troos. Dit maak ook nie saak waar jy woon, hoe welgesteld of arm jy is nie, hoe minderwaardig of nikswerd jy voel nie … die liefde van God die Vader sal nooit van jou wyk nie. Al sukkel jy. Al is jy soms kleingelowig. Al word jy moedeloos. Al voel jy soms magteloos, uitgelewer, broos en naak weens omstandighede. Dit maak ook nie saak hoe besig jy is, of dalk hoe eensaam nie, die Heilige Gees sal in gemeenskap met jou lewe. Nooit weer sal jy alleen wees nie.
Hierdie woorde van 2 Korintiërs 13 is natuurlik ook meer as net ‘n belofte. Daar is ook iets van ‘n opdrag ingebou. Gaan uit … en lewe dan binne die genade van Jesus. Gaan uit … en hou vas aan die liefde van God die Vader. Gaan uit … en soek die gemeenskap met die Heilige Gees. Met ander woorde: gaan leef in gehoorsaamheid onder leiding van die Heilige Gees. God se beloftes is ‘n werklikheid, maar dit moet ook vasgegryp en geglo word. Lees maar weer wat in 2 Korintiërs 13:11 staan: “Verder, broers, wees bly, streef na die geestelike volwassenheid, aanvaar vermaning, wees eensgesind, leef in vrede. En die God van liefde en vrede sal by julle wees!”