26 April 2026 – Paastyd 4
Psalm 23 U is by my. In u hande is ek veilig.
Johannes 10:1-10 Sodat hulle die lewe kan hê.
Handelinge 2:42-47 Die Here se eerste gemeente.
1 Petrus 2:19-25 Deur sy wonde is julle genees.
Psalm 23 :
“ Rus “ is die woord wat Psalm 23 vir my die beste opsom. Hierdie psalm wil soos ‘n stukkie bederf in my lewe werk. Dit wil my aan “ rus ” herinner en dit wil my tot “ rus ” bring. Die belangrikste begrip in die psalm kry ons sommer in die eerste vers al: “Die Here is my herder, ek kom niks kort nie.” Al sou ‘n mens op enige stadium die res van die psalm vergeet en net hierdie tien woorde onthou, sou dit genoeg wees om rus te bring.
Dit kan op een van twee maniere verstaan kan word. Die eerste manier sou wees om te sê: “Ek kan nie anders as om met Psalm 23 volledig saam te stem nie, want as ek na my eie lewe kyk moet ook ek van die wonderlike oorvloed wat die Here skenk, getuig. Daar is soveel goedheid, sorg en genade wat die Here daagliks aan ons elkeen skenk: die genade om te kan leef, te kan asemhaal, te kan gesels, te sien, te hoor, te ruik, te proe en te voel. Psalm 23 sê: Elke dag is vol van die Here se sorg … net soos wat die skape se dag vol van die herder se sorg was. Die ervare herder van die Ou Testament se tyd het presies geweet waar om die beste wyding en water in ‘n redelik onherbergsame landstreek te vind. Hy het geweet hoe om vir die veiligheid van sy skape te sorg. En só is die Here vir ons. Soos die herder vir sy skape sorg, so sorg die Here vir sy kinders. Hy is ons herder en Hy versorg ons. Hy voorsien vir ons. Hy hou ons lewens in stand.
Die tweede manier om na die woorde van Psalm 23 te kyk, is om raak te sien dat dit juis in ‘n ontstuimige tyd genadige rus wil bring. Wanneer ‘n mens die psalm versigtig lees, kom jy agter dat daar ‘n paar dinge geskryf staan wat ‘n mens nogal die idee gee dat dit dalk nie heeltemal so ‘n voorspoedige tyd vir die skrywer was nie. Dit wil lyk asof die psalm ontstaan het in tyd toe dit met Dawid eintlik glad nie goed gegaan het nie. Die “teëstanders” waarvan vers 5 praat, die “donker dieptes” waardeur die skrywer gaan (vers 4), die “veilig wees” en nie meer bang wees nie (ook vers 4), teken ‘n prentjie van ‘n situasie wat alles behalwe vol rustigheid, vrede en kalmte is. En as dit dan so is dat Psalm 23 in ‘n ontstuimige tyd in Dawid se lewe ontstaan het, kry hierdie selfde eerste vers skielik nog baie meer betekenis as vroeër. Dan word die woorde: “Ek kom niks kort nie” baie meer as net ‘n dankie-sê, dit word ‘n vertrouenslied. Dit word ‘n diepe geloofsbelydenis.
Johannes 10:1-10 :
Die herdersbeeld van Johannes 10 is een van die kragtigste troosbeelde wat ons in die Nuwe Testament kry. Wat is wonderliker as om te weet dat daar ‘n Goeie Herder is wat vir my sorg. In Christus se tyd was ‘n herder ‘n baie belangrike skakel in die sekuriteit van ‘n skaapkudde. Verskillende kuddes is gedurende die nag in een kraal aangehou. Daarom moes skape hul herder se stem of fluit herken en moes die herder op sy beurt elkeen van sy skape op sig kon identifiseer. Die herder was die skape se bewaarder: bedags wanneer hulle wei, sodat wilde diere en roofvoëls hulle nie kon vang nie. En saans het die herder die skape na die veiligheid van die skaapkraal gebring, waar hyself ook die nag sou deurbring as verdere versekering dat niks of niemand hulle kon vang of steel nie. Die herder was ook die voorsiener vir sy skape (hulle versorger), deurdat hy hulle na die beste weiding uitgelei het en betyds by water gebring het waar hulle hul dors kon les. ‘n Skaapkudde kon hul herder vertrou. Hy was hulle beskermer en hulle versorger.
Die boodskap van Johannes 10 eindig egter nie by dít wat die Here vir ons doen nie. Die Here Jesus het meer in gedagte as net dat ons as skape agter Hom sal aanloop. Jesus is hier immers met sy dissipels besig. Aan die een kant wou Hy hulle vertroos met die wete dat Hy hul beskermer en versorger is. Aan die ander kant praat Hy ook oor die priesters en godsdiensleiers van daardie tyd. Hierdie was mense wat juis deur God aangestel was om sy volk te lei en te versorg. Dit het hulle egter nie meer gedoen nie. Die geloofstelsel van Israel was op daardie stadium so verwronge dat die kerk lankal nie meer sy roeping nagekom het nie … die roeping om ‘n gemeenskap van liefde en versorging te wees. Wat Jesus dus daardie dag doen was om sy dissipels wakker te maak vir húlle roeping.Wanneer ‘n mens deur die Goeie Herder versorg word, word jy deel van ‘n nuwe herdersgemeenskap. Ons word nie deur die Goeie Herder geroep net sodat onsself versorg kan wees nie. Ons word gevra om deel te wees van sy herdersgemeenskap , waar mense wat deur die Goeie Herder versorg word op hul beurt ook weer versorgers van ander mense word.
Handelinge 2:42-47 :
Dit is moeilik om te verstaan hoekom mense hulself so graag op geestelik terrein wil isoleer. Indien dit so is dat kontak met ander mense vir ons goed is, en terwyl die Bybel baie duidelik sê dat dit vir die welstand van ons geloof uiters noodsaaklik is dat ons saam met ander gelowiges tyd sal spandeer, hoekom is dit vir mense in ons tyd so maklik om hulleself aan ‘n geloofgemeenskap te onttrek? Is dit omdat mense oor die algemeen die fout maak om te dink dat geloof ‘n privaat saak is, wat eintlik net vir “my” raak? Baie mense dink so. Hulle dink geheel indiwidualisties oor hulle geloof. Hulle dink: my geloof gaan tog oor my verhouding met God, daarom is kontak met ander gelowiges ‘n bysaak, iets waaraan ek af en toe aandag gee. Hulle is natuurlik heeltemal verkeerd. Geloof gaan wel oor ‘n mens se eie verhouding met die Here, maar dit gaan baie beslis ook oor jou verhouding met ander gelowiges.
Luister maar weer na wat daardie eerste gemeentetjie in Jerusalem gedoen het. Kyk maar weer hoe hulle húl geloof versorg het. Hulle het saam die Here aanbid. Hulle was getrou in hul saam wees voor en by die Here. Hulle het saam vir die Here se koninkryk gewerk. Hulle het na geleenthede gesoek om saam meer van die Here te leer, beter toegerus te word, en liefde uit te deel. Hulle het vir mekaar gesorg, met mekaar gedeel wat hulle gehad het, een eenvoudig geleef. Hulle was getrou in hul toewyding aan die Here en aan mekaar. En nie net het die Here hulle geloof laat groei nie, Hy het ook ander mense deur hul lewens aangeraak, sodat dié ook in hulle verhouding met die Here verryk kon word. Handelinge 2:47b sê: “Die hele volk was hulle goedgesind. En die Here het elke dag mense wat gered word, by die gemeente gevoeg.” Wanneer jy getrou is in jou saam wees met medegelowiges word nie net jyself geestelik sterker nie, maar versterk jou daar-wees ook ander se geloof. En julle geloof saam beïndruk mense wat van buite na julle kyk.
1 Petrus 2:19-25 :
In die tweede deel van vers 20 is ‘n krities belangrike ding om te verstaan rakende ons roeping as gelowiges. God roep ons om Hom te volg, maar daardie volgelingskap vra soms meer van ons as net om in Hom te glo en sy wil te doen. Partykeer vereis ons roeping dat ons sal verdra . Wat verdra? Die omstandighede verdra wanneer mense jou te na kom omdat jy aan God se wil gehoorsaam is. Niemand hou van lyding nie. In die meeste van situasies streef ons daarna om die swaar van die lewe vry te spring. Ons wil nie pyn beleef nie. Ons wil ook nie verwerping beleef nie. En dan is dit soortvan ons eerste reaksie wanneer ons getrouheid aan die Here se wil ons in die oë van ander mense ongewild maak (of een of ander vorm van verwerping tot gevolg het) dat ons probeer om die verwerping of ongewildheid of lyding te ontduik. Maar Petrus skryf dat gelowiges geroep om enige van hierdie reaksies van ander mense (op ons getrouheid aan God se wil) te verdra . Hierdie verdra is eintlik ‘n vorm van genade wat God aan ons toeken (of in laat deel), sê hy dan in die laaste gedeelte van vers 20. Gelowiges verdra onverdiende straf, verwerping, uitskakeling, beskindering, of wat ook al, wanneer dít is hoe mense reageer op ons getrouheid aan God en sy wil. Gelowiges volhard (met verdraagsaamheid) te midde van enige gestalte van verwerping weens daardie verbintenis aan die wil van God.
Hoe kry ons dit reg? In vers 21 verduidelik Petrus dat ons lyding en verwerping en verdagmaking kán verdra , want ons het ‘n voorbeeld ontvang. Vir die woord “voorbeeld” gebruik Petrus in die oorspronklike Grieks ‘n besondere woord: upogrammon . Die wortel van hierdie woord is ‘n bekende begrip wat jy dadelik sal verstaan: γράφω = om te skryf. Met ander woorde, Petrus sê dat ons Jesus se voorbeeld om verwerping (of enige ander gestalte of weergawe daarvan) te verdra in ons eie lewens as’t ware na-skryf, of na-teken. Dit kom vanaf ‘n klassieke gewoonte van die antieke Grieke, deur vir kinders oefensinne neer te skryf waaroor die kinders dan letterlik geskryf het, of hul stylusse beweeg het, en só geleer het hoe om letters te vorm en uiteindelik hoe om te spel. Gelowiges leer om verwerping te verdra deur Jesus se voorbeeld na te teken of na te skryf. Aangrypend, nie waar nie? Dus, in plaas daarvan om van konflik weg te vlug, om verwerping of kritiek as gevolg van jou verbintenis tot God se wil te probeer ontduik, verdra jy daardie konflik, verwerping of kritiek deur as’t ware jou gedrag (reaksies, emosies, woorde) op die voorbeeld van Jesus se verdraagsaamheid na te teken of na te skryf.