7 Junie 2026 – Koninkrykstyd 2
Genesis 12:1-9 Sal jy soos Abram wees en luister?
Psalm 33:1-12 Die Here, ons hulp en ons beskermer.
Matteus 9:9-13, 18-26 Op mense in nood reageer Jesus.
Romeine 4:13-25 Al is daar nie hoop nie, sal jy nog glo?
Genesis 12:1-9 :
In die eerste elf hoofstukke van Genesis lees ons nie net hoe die Here die aarde gemaak het nie (die skeppingsgeskiedenis), maar ook hoedat die mens van die begin af probeer het om die beheer van sy lewe in eie hande te neem (en ‘n groot gemors van alles gemaak het). ‘n Mens lees ook in hierdie begin-hoofstukke van die Bybel van die Here se ontnugtering en teleurstelling in die mens en sy sonde. In die eerste gedeelte van die hoofstuk 11 bereik die mensdom se planne ‘n tragiese hoogtepunt toe hulle baie astrant probeer om vir hulself ‘n naam te maak en uit hulle eie die grens tussen hemel en aarde uit te wis deur ‘n geweldige toring te bou. Aan die einde van hoofstuk 11 kry ‘n mens in die Bybel amper iets van ‘n moedeloosheid oor die toekoms van die mensdom. Dit is asof die Bybelskrywers wonder: wat is dan die sin van die Vader se wonderlike skepping as die mens dit met sy ongehoorsaamheid en afvalligheid besmet en verniel. Wanneer daar in die laaste verse van hoofstuk 11 (vers 30) boonop vertel word dat Sarai nie kinders kon hê nie, is dit asof die Bybel wil sê: daar is nou regtig nie meer hoop vir die mensdom nie. Alles wat die Here so noukeurig en versigtig gemaak het, gaan nou tot ‘n einde kom.
Die Here was egter nie bereid om sy skepping te laat gaan nie. Daarom het die Here sy hand op die lewe van ‘n man gelê. ‘n Doodgewone mens soos soveel ander … ‘n man met die naam Abram. God roep vir Abram om ‘n baie spesiale pad saam met Hom te loop. Bybeluitleggers sê dat die Here met hierdie roeping van ‘n gewone man skielik die hopelose situasie van die mensdom kom omkeer het. Hierdie mensdom wat so geheel en al op die afdraende pad was, wat besig was om hulself te vernietig, vir húlle kom maak die Here deur sy genade ‘n nuwe toekoms oop. Dit is ‘n toekoms saam met Hóm wat God is. Dit is ‘n wonderlike stukkie nuus: die Here kies om sy skepping en die mensdom nie aan hulle eie lot en die gevolge van hul sonde oor te laat nie, maar om weer met die mensdom te probeer. En daarom roep Hy vir Abram om in ‘n nuwe verhouding met Hom te kom leef.
Die Here belowe in hierdie verhouding vier dinge aan Abram: vers 2a – ‘n groot nageslag; vers 2b – eer en respek van ander; vers 3a – seën aan wie Abram goedgesind is; en vers 3b – seën aan die mense van die aarde. Die laaste van die vier verse het besondere impak … die Here wou die wêreld deur Abram seën. Deur hom wou die Here weer by die nasies (die afgedwaaldes en die uitsigloses) uitkom en hulle na Hom toe terug roep. In hierdie doodgewone man se saamloop met die Here, met die groei van hierdie nuwe verhouding tussen hom en die Here, wou die Here uiteindelik ‘n klomp ander mense ook aanraak. In sy saamloop met God het Abram ‘n kanaal van God se liefde na al ander mense toe geword.
Psalm 33:1-12 :
Hoekom verloor ons so maklik moed? Hoekom word dit vir ons so moeilik om God regtig te vertrou? Hoe kan dit wees dat ons so min optimisme vir onsself en die toekoms het? Die enigste verstaanbare antwoord wat ek vir myself op hierdie vraag kan gee, is dat ons “vou-punt”, ons struikelpunt, baie naby is wanneer ons begin om te vergeet. Ons hoop verflou maklik wanneer ons van die krag van die Here en van die krag van sy Woord vergeet. Hierdie Woordkrag waarmee Hy skeppingswonders gedoen het, en waarmee Hy gewoon iets beveel en dit gebeur (soos vers 6 sê). Ons begin op die rand van die kleingeloof-afgrond speel wanneer ons begin vergeet van God se raadsplan waaraan alle menslike planne en besluite ondergeskik is. Ja, wanneer ons vergeet dat dwarsdeur die geskiedenis die goue draad loop van God se plan met en sy bestuur van sy kinders se lewens.
Ons kry dit partykeer selfs reg om te vergeet dat ons onder die oë van die Here leef (vers 13 tot 19 – wat nie deel van ons skriflesing in hierdie week is nie), en dat dit nie in menslike inspanning en krag is waar ons behoud lê nie, maar dat ons binne en vanuit hierdie genadige en liefdevolle blik van God ons bestaan en ons oorlewing en ons toekoms vind. Ons vergeet dat dit die Here is wat sorg, en dat Hy nie net in staat is om ons van swaarkry en hongersnood te verlos nie, maar dat Hy ons selfs van die dood self ook wil red. Ons vergeet hoe onaantasbaar die beloftes vers 4 en 5 van hierdie psalm regtig is, naamlik: “Wat die Here sê, gebeur, alles wat Hy doen, staan vas. Hy het geregtigheid en reg lief, die hele wêreld is vol van die Here se troue liefde.” Skynbaar vergeet ons selfs dít.
Psalm 33 sê: die Here werk met ‘n orde wat Hom – anders as enige mens of enige menslike maaksel – in sy diepste wese betroubaar maak. Die Here is betroubaar. En Psalm 33 sê dit is omdat daar ‘n reëlmatigheid aan sy betroubaarheid is. Daar is ‘n onveranderlikheid en ‘n standvastigheid in God se Woord en dade ingebou, wat op hulle beurt weer deurweef en ondervang is deur hierdie een wonderlike ding, naamlik: God se liefde. God is betroubaar, want Hy is konsekwent. En Hy is konsekwent in sy liefde. Kortweg gestel: die Here is betroubaar, want Hy het ons lief. God het ‘n liefdevolle toegeneentheid tot ons, en daarin is Hy konsekwent en betroubaar. Daarom leef ons onder die krag van sy Woord, onder die rustigheid van sy raadsplan en onder die liefdevolle en genadige karakter van sy oë wat na ons kant toe gedraai is.
Matteus 9:9-13, 18-26 :
Aanvanklik lyk dit vir ‘n mens vreemd dat die Leesrooster spesifiek hierdie twee perikope van Matteus 9 aan mekaar koppel, totdat jy raaksien dat elkeen van die hoofkarakters in hierdie vertellings se interaksie met Jesus hul toekoms verander het.
Matteus die tollenaar (vers 9) is deur die Jode gehaat. Hy was deel van ‘n korrupte en uiters wrede belastingstelsel. Tog neem dit slegs twee woorde deur Jesus – “Volg My!” – om Matteus se lewe om te keer en in ‘n totaal ander rigting te stuur as wat hy ooit kon droom. Het Matteus geweet dat hy ‘n mens-in-nood was? Ons weet regtig nie. Maar Jesus se twee woorde was al wat nodig was om tot iets in Matteus se gedagtes/binneste te spreek. Daardie dag verander nie net sy uitkyk op sy lewe nie, maar ook sy roeping (Matteus word uiteindelik die skrywer van die Evangelie volgens Matteus, die eerste boek van die Nuwe Testament).
Die vrou wat aan bloedvloeiing gely het (vers 20-22) het nie die moed gehad om Jesus direk te nader nie. Haar nood was egter groot. Omdat sy vir 12 jaar lank ononderbroke gemenstrueer het, is sy deur die Jode as onrein geag en daarom tot die rand van die samelewing uitgestoot. Sy het gehoop dat ‘n klein bietjie kontak met Jesus se klere haar toestand kan verbeter. Jesus bevestig haar geloof en genees haar. Met min woorde (vers 22: “Hou moed, dogter, jou geloof het jou gered”) keer Jesus haar lewens om en gee aan haar ‘n dubbele toekoms – ‘n genesing wat haar daaglikse lewensomstandighede verander het en geloof in sy genade.
Die derde ontmoeting is tussen Jesus en die pa van ‘n siek kind. Volgens Lukas-evangelie se weergawe van hierdie gebeure was dit Jaïrus, ‘n leiersfiguur in die plaaslike sinagoge. ‘n Man in die tradisionele Joodse geloof kry van êrens die hoop dat Jesus met sy aanraking die dood van sy dogtertjie kan omkeer. Dat hy bereid was om sy posisie in die strenge geloofsgemeenskap op die spel te plaas deur met die Here Jesus te praat, vertel iets van die omvang van sy nood. Jesus reageer daarop en red nie net die lewe van die dogtertjie nie, maar ook dié van haar pa.
In hierdie gekombineerde skriflesing lees ons dus van ‘n sondaar wie se lewensrigting omgekeer word, ‘n randfiguur vir wie ‘n nuwe toekoms oopgemaak word, ‘n dooie kind wat weer lewe ontvang en ‘n gerespekteerde godsdienstige leier vir wie ware geloof ‘n werklikheid word. En wat is die gemene deler in elkeen se lewe? Jesus Christus, wie se hart vir mense in nood klop. Soos Hy tereg in vers 13 aan die Fariseërs verduidelik: Hy het gekom vir mense wat in “siekte” vasgekeer is.
Romeine 4:13-25 :
Die Here red my sonder dat ek dit verdien – Hy red my uit genade. Dit is ‘n onbeskryflike oomblik van bevryding in ‘n mens se lewe as jy besef: die Here kyk nie na my in terme van dit wat ek regtig is nie. Hy beoordeel my nie volgens dít wat ek gedoen het, of nagelaat het om te doen nie. Hy hou my nie verantwoordelik vir die duister dinge wat in my lewe gebeur het en al die negatiewe gevolge daarvan nie. Hy bedek dit alles met sy genade. God red my … net uit genade.
Paulus getuig op verskeie plekke in sy briewe van hierdie lewensbevrydende ervaring wat hy self ook gehad het. Hy vertel dat hyself vir baie lank onder die dwang van ‘n harde en meedoënlose meester gestaan het. En dit was natuurlik die Joodse geloofsoortuiging dat ‘n mens deur reg te leef, deur die wette van die Ou Testament te onderhou, deur ‘n goeie kerkmens te wees, deur bepaalde goeie werke te doen, gered kan word. Met ander woorde: dat jy in die hemel kan kom op grond van die soort lewe wat jy geleef het. Dit is ‘n baas hierdie wat ‘n mens ongenaakbaar kan dryf. Hoe sal ek nou ooit seker kan wees dat ek al genoeg gedoen het om die hemel te haal? Was ek regtig gehoorsaam genoeg? Was my lewe goed genoeg? Het ek genoeg vir die Here gedoen, genoeg kerk toe gegaan, genoeg gebid, genoeg barmhartigheid bewys?
Paulus ontdek op ‘n dag met vreugde en ‘n heerlike bevryding: hy word uit genade, deur geloof, gered. Nee, nie op grond van hoe hy geleef het óf wat hy gedoen het nie, maar op grond van God se liefde en genade. Dit wat God gedoen het (om sy Seun aarde toe te stuur) en dit wat Jesus Christus aan die kruis op Golgota gedoen het (om vir ons sonde te sterf), maak mense vry, red hulle, trek hulle in die hemel in. Toe Paulus eers dít besef het, was daar in sy lewe nie net ‘n groot stuk bevryding nie, maar het sy oë ook oopgegaan en was dit vir hom moontlik om te sien dat selfs iemand soos Abraham, die vader van alle gelowiges, op geen ander manier gered is, of God se kind geword het, as juis deur die genade van die Here nie.
God het die inisiatief geneem en met sy aanbod van genade voor Abraham kom staan. Die Here het vir Abraham genooi om sy kind te word. Nie omdat Abraham dit verdien het nie; nie omdat hy so ‘n oulike mens was wat so ‘n voorbeeldige lewe geleef nie. Abraham was net so ‘n sondaar soos enige van ons. Maar God het met sy genade voor hom kom staan en hom geroep om sy kind te wees. Al wat Abraham van sy kant moes doen was om dit te vat wat die Here vir hom aangebied het. Al wat hy moes doen was om die Here se liefde en verlossing te aanvaar. Hoe? Deur dit in geloof aan te neem. Om die Here se genade in geloof aan te neem beteken doodeenvoudig maar net dat hy God op sy woord moes neem, dat hy die Here moes vertrou.