5 Julie – Koninkrykstyd 6
Genesis 24:34-38, 42-49, 58-67 Die goue draad van God se sorg.
Psalm 45:11-18 Lof aan God vir die goue draad van sy sorg.
Matteus 11:16-19, 25-30 Slim vs wys … om by Jesus tuis te kom.
Romeine 7:15-25a Deur Jesus van my sondige geneigdheid bevry.
Genesis 24:34-38, 42-49, 58-67 :
Vir Abraham was Isak waarskynlik die grootste seën in sy lewe, want as jy Isak in Afrikaans vertaal, beteken dit “glimlag”, of “hy sal lag”. Nie net het hy vir Abraham en Sarah groot vreugde in hul oudag gebring nie, hy was ook die lewende bewys dat God sy beloftes hou, dat Hy getrou is en dat Hy werklik vertrou kan word. En nou is Isak op trou-ouderdom. Dit was vir Abraham ‘n tyd van groot bekommernis. Sarah was waarskynlik reeds oorlede en as vader was dit sy verantwoordelikheid om ‘n besluit oor Isak se toekoms te neem. Abraham het geweet dat hy naby die einde van sy lewe was en dit lyk uit die Bybelteks asof hy bang was dat hy nie sy seun se huwelik sou kon beleef nie. Daar was ook ‘n ander belangrike saak wat ‘n rol gespeel het: Abraham wou graag dat die verhouding met die Here deur sy nageslag voorgesit word. Daarom kon Isak nie met ‘n meisie van die omgewing trou nie, want dan was die risiko dat hy die Here sou vergeet en vreemde gode sou aanhang. Isak kon ook nie permanent teruggaan na sy pa se familie toe nie, want die Here God het planne gehad met Abraham en sy nageslag dáár in Kanaän waarna Hy hulle toe gelei het. Daarom stuur Abraham sy slaaf, wat eintlik meer soos ‘n vertroueling en staatmaker was, om vir Isak ‘n vrou te gaan soek.
Dit is aangrypend om Elieser (geïdentifiseer na aanleiding van Genesis 15:2) se gesprek met die Here in hierdie verse te lees. Hy was oënskynlik ‘n wyse man, want die toets wat hy vir die meisies van Haran beplan het, was daarop gemik om te kon sien wie (aan die een kant) bereid sou wees om te dien, met ander woorde: te help en op te offer, maar aan die ander kant ook kennis van en deernis met diere het. Met ander woorde: Elieser wou ‘n meisie ontmoet met ‘n besondere karakter. Hy plaas in sy gebed sy volle vertrou in die Here, dat die Here vir hom die regte meisie sal wys. Elieser sou sekerlik nie kon dink dat die Here hom so duidelik en so onmiddellik op sy gebedsversoek sal antwoord nie. Nog voor hy heeltemal klaar gebid is, was Rebekka al daar. Sy slaag die toets wat Elieser beplan het met vlieënde vaandels en boonop is sy uit presies die regte agtergrond, uit die huis van Abraham se broer, Nahor. En asof die nie al spesiaal genoeg was dat sy hierdie wonderlike karaktereienskappe en die regte familiebande gehad het nie, was sy boonop ‘n pragtige meisie en ‘n maagd. Elieser het sommer net daar gekniel en die Here in sy gebed geloof. Hoe seker die Here se hand in hierdie gebeure was, word bevestig toe Rebekka se pa en broer dadelik instem dat die Here aan die werk is. Daar is geen besware of verdere bespreking van hulle kant nie, hulle kon duidelik die werk van die Here herken. Met hul aankoms in Kanaän het Isak dadelik vir Rebekka as sy vrou geneem. Dis mooi om in die Bybel te lees dat Isak vir Rebekka lief gehad het. Dit was ‘n gelukkige huwelik.
Nadat ‘n mens hierdie mooi Hebreeuse kortverhaal gelees het, is daar een ding wat duidelik uitstaan: God se bestuur van mense se lewens. Abraham het vir Elieser gestuur, maar dit is tog uiteindelik die Here wat Elieser by die regte fontein bring, op die regte oomblik dat die regte meisie daar aangekom het. En dit is die Here se genade dat alles so maklik verloop het, so amper outomaties uitgewerk het. Let gerus ook maar daarop dat Isak ‘n heeltemal passiewe rol in hierdie gebeure gespeel het. Hy het self niks gedoen om die vrou te kry vir wie hy uiteindelik so bitter lief was nie. Dit was alles die Here se genade aan hom. Die Here het mos ‘n plan met Abraham en sy nageslag gehad. Daarom het die Here seker gemaak dat Isak die regte vrou kry. Isak was deurentyd aan die ontvangkant van God se genade, sy versorging en voorsiening. Watter wonderlike troos bring hierdie stukkie geskiedenis nie ook vir ons lewens nie. Die Here sorg mos vir ons ook. Op maniere wat ons nie kan beplan of voorsien nie, lei die Here ons lewens in die regte rigting.
Psalm 45:11-18 :
As verantwoordelike studente van God se Woord moet ons heel eerste aan die oorspronklike agtergrond en fokus van Psalm 45 aandag gee. Vanuit hierdie perspektief is Psalm 45 ‘n koninklike huwelikslied, wat eers op die bruidegom die lig laat skyn (vers 2-10), en dan (in ons skrifgedeelte) op die bruid. Dit sing ‘n lied oor die bruid se skoonheid en eer, met die onderbou van ‘n blywende nalatingskap as gestalte van God se seën aan haar en deur haar aan die volk. Dit sou heeltemal reg wees om bloot net die psalm te lees as ‘n voorbeeld van hoe God mense seën, spesifiek dan met ‘n huwelik, waaruit vreugde en voorspoed vir die egpaar en die mense rondom hulle vloei.
‘n Mens kan die psalm egter ook vanuit ‘n ander hoek lees. Alhoewel Psalm 45‘n vreugdevolle viering van die menslike huwelik as beginpunt het, wil dit tog lyk asof daar ‘n dieper rede kan wees vir hoekom dit in die oorspronklike Hebreeuse Bybel opgeneem is. Deur die eeue het sowel Joodse gelowiges as Christen gelowiges (na die koms van Christus) in hierdie psalm ‘n Messiaanse ondertoon bespeur. Vir die Jode was dit ‘n vooruitskouing op die koms van die verwagte Messias, terwyl Christene dit dikwels gesien het as ‘n metafoor vir die verhouding tussen reeds gearriveerde Messias, Jesus Christus, en sy bruid, die Kerk.
In Hebreërs 1:8-9 skroom die skrywer nie om Psalm 45 direk van toepassing te maak op die koningskap en regering van Jesus Christus nie. Op grond daarvan dink baie Christene dan juis oor die psalm as ‘n vooruitskouing op die groter, heerliker liefdesverhaal van Jesus Christus se opofferende toewyding aan sy gelowiges, soos dit ‘n hoogtepunt in die kosbare verhouding tussen Christus en die Kerk gestalte kry.
Matteus 11:16-19, 25-30 :
Deur die bediening van Johannes die Doper en Jesus Christus reik die Vader in liefde uit na die hart van sy volk. God nooi hulle uit om by Hom vergifnis te kry, maar ook genesing van die gebrokenheid in hulle … en die stukkendheid van die verhouding tussen Hom en hulle as gevolg van daardie gebrokenheid. Uiteindelik wil God vir hulle begelei tot die herstel nie net hul verhouding met Hom nie, maar ook hul roepingsbewustheid as sy kinders in hierdie wêreld. Maar die Jode reageer nie positief op hierdie uitreik van God nie. Oor Johannes die Doper het hulle geskinder dat hy (as gevolg van sy eenvoudige lewenswyse) van die duiwel besete is. Van Jesus Christus het hulle geskinder dat Hy ‘n vraat en ‘n wynsuiper is, asook ‘n vriend van die tollenaars en sondaars. Die Jode was dus regtig nie lus om positief op God se aktiewe uitreik na hulle te reageer nie. Ons beleef iets van Jesus se frustrasie met hulle in die gedeelte van ons hierdie week lees.
En dan kom ons in vers 28-30 by een die mooiste, innigste uitnodigings wat die Here Jesus aan mense gerig het. Ten spyte van hul hardkoppigheid, ten spyte van hul skinderpraatjies en verwerping, reik Hy nogmaals ‘n uitnodiging aan mense. Hy nooi ons uit om na Hom toe te kom en by Hom rus te kry. Hy nooi ons uit om van Hom te leer, met ander woorde: om nog beter te verstaan wie Hy is en hoe Hy is. En Hy nooi ons om by Hom te leer hoe om te leef. Jesus se uitnodiging is so ruim, so goedgunstig. Ek hoef Hom nie op ‘n afstand te probeer verstaan nie, Hy nooi my om naby Hom te kom leef. Hy nooi my om al meer en meer te verstaan Wie en hoe Hy is. Hy nooi my om by Hom te leer hoe om te lewe.
Wanneer ek Matteus 11:28-30 lees, dan skep dit ‘n atmosfeer van die heerlikste vrede in my gemoed. Jesus sê dat Hy sag en nederig van hart is. Hy sê dat die godsdiensreëls van die Jode mense rou geskaaf het, maar dat sy juk sag is, een van liefde. Jesus sê: … leer van my … en julle sal rus kry vir julle gemoed. Jesus nooi ons om saam met Hom te leef. Dit is mos deur elke dag saam met Hom te leef dat ek Hom al beter leer ken. En deur my Hom te laat ken leer Hy my hoe om meer en meer soos Hy te leef. Sodat ek soos Hy kan wees: sagmoedig en nederig van hart. Sodat Hy ook weer deur my die boodskap kan laat uitdra: kom na Jesus toe … en vind rus.
Romeine 7:15-25a :
In hierdie hoofstuk van sy brief aan die Romeine behandel Paulus die rol van God se wet in ons geloofslewe. Daar is duidelik drie sake wat Paulus aanspreek: 1. Ons is vrygemaak van die wet (vers1-6); 2. Vanweë die sonde kan die wet, al is dit heilig en goed, ons nie bevry nie (vers 7-14); en 3. Die wet van God en die wet van die sonde verteenwoordig twee kragvelde met verreikende konsekwensies vir ons as mense. Dit skep in ons ’n tweeslagtigheid sodat ons sowel die wet van God as die wet van die sonde dien. Vanweë hierdie verterende tweespalt is dit duidelik dat nóg ek nóg die wet my kan verlos (vers 15-26).
Daar is vir elkeen wat dink dat hyself die goeie kan kies en doen die slegte nuus dat dit onmoontlik is. Gewoonlik sien ons die slegte in ander mense raak, maar Paulus verduidelik dat die slegte in ons elkeen is. Ons is eenvoudig geprogrammeer na ons diepste wese om die verkeerde te doen. Daarom dat Paulus in vers 24 in magteloosheid uitroep: “Ek, ellendige mens! Wie sal my van hierdie doodsbestaan verlos?”
Maar dan kom die goeie nuus van vers 25: “Aan God die dank! Hy doen dit deur Jesus Christus ons Here.” Die antwoord vir ons worsteling met ons onvermoë om aan God se wil (die wet) gehoorsaam te wees, lê nie in wat ons wil doen of kan doen nie, maar in God wat ons in en deur Jesus Christus verlos. Daarom is ons verlossing nie meer vasgemaak aan die manier waarop ons die wet getrou en sonder struikeling nakom nie, maar geanker aan die offer van Jesus aan die kruis. Deur Hom alleen, gebaseer op sy verlossingwerk, voldoen ek uiteintlik wel aan die wet (ook genoem: die wil) van die Here.