12 Julie – Koninkrykstyd 7
Psalm 65: (1-8), 9-14 Rondom ons is die Here se werke.
Jesaja 55:10-13 Die Here se woorde skep hoop en lewe.
Matteus 13:1-9,18-23 Gelykenis van die saaier … verstaan jy dit?
Romeine 8:1-11 ‘n Lewe deur die Gees is ‘n ander lewenstyl.
Psalm 65: (1-8), 9-14 :
Daar is ‘n interessante gesprek oor die tweede vers van Psalm 65, veral oor die woord דֻמִיָּה (dumiah) wat in die Afrikaanse Bybel met “lofsang” vertaal word. Die woord “dumiah” is in Hebreeus egter baie ryker as net dít wat ons gewoonlik met “lofsang” verstaan en bedoel. Dit wil eerder iets beskryf soos dat lof “wag op” of “wag vir” God is. “Dumiah” wil ‘n geloofsreaksie beskryf van mense wat by God stil word, wat op die Here wag, as’t ware by God in stilte wag op só ‘n manier dat die wag eintlik lof word.
Dit is belangrik om te verstaan dat daardie gelowige en rustige wag op die Here eintlik net moontlik is omdat die Here getrou is. Jy kan nie rustig op iemand wag as jy nie oortuig is dat daardie persoon betroubaar is om op gewag te word nie. Daardie vertroue (of oortuiging) skep die Here. Hy nooi mense uit om op Hom te wag. Hy neem die inisiatief om mense in die ruimtes van sy vrede en hoop in te bring. Die vyfde vers bevestig dit, dat God ‘n mens eerste nader, dat dit God se inisiatief is wat ons nader trek tot in sy lewegewende teenwoordigheid waar dit “goed gaan” met mense en waar daar “goeie dinge in oorvloed” is.
En dit is hoekom ‘n mens in ‘n oomblik se tyd tot rus kan kom. Soos wat dinge in jou lewe in ‘n oomblik se tyd baie deurmekaar kan loop, kan die Here jou in ‘n oomblik se tyd ook tot rus bring. Tot kalmte. Tot stil wag in sy teenwoordigheid. In ‘n oomblik se tyd kan stilword ‘n vorm van lof aan God word. Die Here bring jou in ‘n oomblik se tyd in die ruimte van sy vrede.
Bybeluitleggers sê ons kan gerus kennis neem van die rol wat water in Psalm 65 speel. In vers 8 word beskryf hoe die Here die waters tem. Die Here kalmeer die gedruis van die see en die geraas van die golwe. Die ontstuimigheid van die storms word tot rustigheid gebring. Die Here skep orde. Hy laat die water in groot riviere vloei sodat die grond vrugbaar kan wees en die koring welig kan groei. Vers 11 en 12 sê: “U maak die ploegvore vol water en die kluite nat, U laat hulle sag word van die reëns, U laat alles welig groei. U kroon die jaar met u goeie gawes.” Vanaf storms en chaos en ontwrigting en gedruis bring die Here die water tot in sagte reën wat die kluite sag maak en welige groei bring. Net so kalmeer die Here die lewe se storms en geraas, bring Hy ons in sy lewegewende hoop en vrede in. In ‘n oomblik se tyd troos Hy ons. In ‘n oomblik se tyd kalmeer Hy ons vrees. In ‘n oomblik se tyd skenk Hy rus.
Jesaja 55:10-13 :
Israel is in ons teks nog steeds in Babilon in ballingkap. Dit was vir die volk van die Here ‘n slegte tyd waarin hulle al meer en meer begin dink het dat die Here hulle vergeet het. Al meer en meer was daar mense onder hulle wat van mening was dat dit tyd geword het om die situasie waarin hulle hul bevind het, te aanvaar. ‘n Mens kan tog nie jou hele lewe lank rou nie. Miskien moet ‘n mens maar die dinge wat agter jou lê vergeet en vrede maak met jou omstandighede. Die Here is nou eenmaal vir hulle kwaad en moontlik het die Here hulle dan nou ook vergeet. Kry dit nou agter die rug en gaan aan met jou lewe.
Teen hierdie agtergrond kom sê die Here vir sy volk: Maar Ek is juis nié soos julle is nie. My woorde is anders as julle woorde. My gedagtes is anders as julle gedagtes. Ek is anders as wat julle is! Om die waarheid te sê: as die Here soos hulle was en as sy beloftes dieselfde gewig as dié van mense gedra het, dan sou die praktyk van die ballingskap die Israeliete finaal kon oortuig dat God die einde van sy geduld met hulle bereik het en dat Hy nie verder hulle Here wil wees nie. Maar die Here is nie soos mense nie. Hy is getrou. Daarom is daar in hierdie gedeelte so ‘n kragtige oproep van die Here se kant af dat die volk hulle juis na Hom toe sal terugdraai. Want Hy wil weer vergewe. En Hy wil weer hulle Here wees.
Na aanleiding van vers 8 en 9 het die kerkvader Johannes Calvyn gesê dat daar min dinge is wat ons gemoedsrus so kan omkrap as wanneer ons begin dink dat God soos ons is. As ‘n mens sou begin dink dat die Here ook maar soos mense praat en soos mense dink en soos mense belowe, sou dit heeltemal onmoontlik word om te glo. Maar die Here is nie soos ek is nie. Die Here het nie lief soos ek liefhet nie, en die Here vergewe nie soos ek vergewe nie – genadiglik nie! Die Here is anders as wat ons is. En God se woorde is anders as ons woorde. God se Woord het krag. Dit doen dinge. Dit red lewens, dit vergewe sondaars, dit verander mense en dit vernuwe mense. Dit kan vir ons die nuwe lewe gee as ons dit net wil hoor (vers 3). God se Woord keer nooit leeg na Hom toe terug nie (vers 11). Daarom kan ons glo, daarom kan ons God se beloftes vertrou. Agter daardie beloftes staan immers God self. Hy wat só anders is as wat ons is. Die Een wie se genade groter as wat ons dink. Die Een wie se barmhartigheid en liefde meer is as wat ons kan begryp.
Matteus 13:1-9,18-23 :
Vir die Duitse teoloog, Helmut Thielicke, is die gelykenis van die saaier met weemoed deurweek. Daar is vir hom ‘n groot stuk hartseer in die vertel van die saad wat op plekke geval het waar dit nie vrug gedra het nie. Watter verlies is dit nie dat die Woord van God baie keer nie gehoor word nie, dalk nie na geluister word nie, of nie kans gegee word om te ontkiem en te groei nie? Thielicke sê ‘n baie interessante ding: al vier hierdie reaksies op die Woord van die Here kan in dieselfde mens gebeur. En dit kan selfs in ‘n gelowige se lewe gebeur.
In Jesus se gelykenis is daar geen tywfel aan die volgorde van ons reaksie op sy woorde nie: “hoor” moet deur “gehoorsaamheid” gevolg te word. Die groei en die dra van die vrugte van die Woord gebeur waar ‘n gelowige die Here en sy Woord ernstig opneem en dit begin leef. Die gebrek aan geestelike groei, of dan die mislukte oeste van die gelykenis, gebeur waar gelowiges die fout maak om God se Woord gelyk te stel aan al die baie ander woorde wat hulle elke dag hoor, sien, praat en lees. Wanneer die Here se Woord nie meer vir ons uitstaan bo die res nie, wanneer dit maar net nog woorde tussen al die ander van elke dag geword het, gebeur met ons die verskillende dinge wat met die saad van die saaier gebeur het. Dalk is dit omdat ons in ons besige lewens nie eintlik meer tyd het om sy Woord te lees en na te luister nie dat die onkruid ons so maklik oorrompel en ons geloof belemmer. Is dit nie dalk van ons ook waar dat ons altyd die tyd kan vind om die ander sogenaamde belangrike goed in ons lewens te doen, maar dat ons skynbaar net nooit die tyd kan vind om God se Woord die nodige inspraak in ons lewens te gee nie?
Romeine 8:1-11 :
Afrikaanse mense is dikwels skugter oor ons geloof. Dit is asof ons verleë is oor ons verhouding met die Here. Wanneer ons wel oor ons verhouding met die Here dink of praat, is ons dikwels baie negatief. Ons gee onsself ‘n baie lae punt. Dit is asof ons daarvan wegskram om onsself in terme van ons verhouding met die Here te verreken. En as ons dit wel op ‘n manier doen, dan beskryf ons onsself dikwels in negatiewe begrippe. “Ek is nie ‘n groot Christen nie.” of: “Ek is regtig nie een van die beste Christene nie.” Of: “Ek sukkel met geloof, maar ek hoop die Here sal genadig wees.”
Ons is natuurlik verkeerd. Daarom is dit so belangrik dat ons mooi sal luister hoe Paulus dit in Romeine 8 se eerste elf verse verduidelik. Daar is net twee kategorieë mense op hierdie aarde: dié wat deur die vlees beheer word en dié wat deur die Gees gelei word. En dié wat deur die vlees gelei word, is nie ek en jy nie. Hoekom nie? Eenvoudig omdat die Here Jesus sy Gees, die Heilige Gees, geskenk het om in ons te woon. In elkeen van ons. In elke mens wat deur die bloed van Christus vrygekoop is. In elke mens aan wie Hy die redding geskenk het. Met ander woorde: ek en jy. Mense wat iets van die ongelooflike liefde van die Here begin verstaan het, ontvang saam met die redding ook die Heilige Gees. En daardie Gees word jou lewensbegeleier. Daarom is jy nie meer deur die vlees beheers nie.
En as ek dan nog sonde doen? Wel, ek is ‘n sondaar, ‘n geredde sondaar. Daar is ‘n massiewe verskil tussen ‘n sondaar wat nie die liefde van die Here ken nie en een wat wel die liefde van die Here ken. Die een is nie gered nie, terwyl die ander een wel gered is. Jy is gered, omdat die liefde van Christus jou lewe aangeraak het. Nou leef daar in jou die krag van die Heilige Gees. Dit is dieselfde krag as wat Christus uit die dood opgewek het, skryf Paulus in vers 11. Dit is nie jou eie krag nie, dit is die Heilige Gees. Dit is ‘n ongelooflike krag. Dit is deel die status wat Christus aan jou gegee het, deel van hoe sy liefde jou lewe geraak het. Al bly jy geneig tot die verkeerde. Al neig jy dikwels na die vleeslike, word jy nie weer onder beheersing van die vlees ingetel nie. Want die Heilige Gees woon in jou … omdat Jesus Christus Hom daar geplaas het.
Ek en jy moet ons skugterheid oor ons geloofstatus laat staan. Natuurlik is ons sondaars, maar ons is geredde sondaars. Dat ons daaroor seker en dankbaar en opgewonde is beteken nie dat ons oor onsself roem nie. Ons roem oor die Here wanneer ons vir onsself herinner of aan iemand anders vertel dat ons gered is.