12 April 2026 – Paastyd 2
Psalm 16 By U is daar grenslose blydskap, Here.
Johannes 20:19-31 Vrede vir julle, julle word gestuur.
Handelinge 2:14a, 22-32 Ons is getuies van die opstanding.
1 Petrus 1:3-9 Ons ontvang nuwe lewe danksy die opstanding.
Psalm 16 :
Niemand van ons weet wat om die draai vir ons wag nie. Maar vir gelowiges maak hierdie bewustheid van die onbekendheid van die toekoms nie spanning wakker nie. Daarvoor het ons heeltemal te veel dinge waarvan ons wel seker is, dinge wat ons wel weet. En vir gelowiges sal die dinge waarvan ons seker is altyd die dinge waarvan ons nie seker is nie oortref.
Kyk maar na die woorde van Psalm 16: 8: “Ek het die Here altyd by my: omdat Hy by my is, sal ek nie struikel nie.” Dit is ‘n sekerheid, ‘n onaantasbare waarheid, wat gelowiges al deur die moeilikste van tye gedra het. Vers 2: “Ek het vir die Here gesê: “Ek behoort aan U, daar is vir my niks goeds nie behalwe by U.” Natuurlik is daar slegte dinge wat ook in gelowiges se lewens gebeur. Ons is nie van swaarskry en teleurstelling gevrywaar nie, ons leef tog in ‘n gebroke wêreld. Maar wanneer dit voel asof die magte en kragte van die lewe onoorwinbaar teen my opgestapel staan, dan draai ek na die Here toe en sê: Dankie tog, Here, ek behoort aan U. U is altyd by my. En wanneer ek oor die toekoms onseker of gespanne voel, dan lees ek die vyfde vers: “Here, U is my lewe, U sorg vir my.” Ek doen dit om myself te herinner aan die ruimte waarbinne ek lewe … ek lewe in die sorg van God.
Johannes 20:19-31 :
Die dissipels en die vroue was almal opgewonde omdat Jesus opgestaan het. Tomas wou hulle egter nie glo nie. Jesus se kruisiging en dood was vir Tomas ‘n geweldige krisis. Vir drie jaar lank het hy vir Jesus gevolg. In Johannes 11:16 lees ons dat Tomas selfs bereid was om vir Jesus te sterwe. Maar na Jesus se kruisdood was Tomas se geloof in ‘n krisis. Alles was verby, selfs sy geloof. Dit lyk ook asof Tomas homself na die kruisiging van die ander gelowiges onttrek het. Só het hy Jesus se eerste verskyning aan die dissipels misgeloop. En toe hy daarvan hoor, wou hy dit nie glo nie. Hy het allerhande voorwaardes gestel voordat hy sal glo dat Jesus lewe.
Die Here Jesus het natuurlik met Tomas die grootste geduld getoon. Met deernis het Hy na Tomas uitgereik en vir hom tyd gemaak. Hy moes vir Tomas leer om sy fokus weg van die uiterlik te verskuif na dít wat regtig saak maak, naamlik om in die opgestane Here te glo. Een Bybeluitlegger sê selfs dat Jesus hier vir Tomas beveel het om op te hou twyfel, want twyfel word naderhand ‘n kruk waarop jy leun as verskoning om nie te glo nie.
Twyfel is nie die einde van ‘n mens se geloof nie. Alle gelowiges twyfel van tyd tot tyd. Die Bybel erken dit ook: dat geloof en twyfel dikwels drafmaats is. Maar twyfel is nie veronderstel om ‘n eindbestemming te wees nie. Dit mag ‘n normale deel van ons geloofsreis saam met die Here wees, maar dit is nooit meer as net ‘n stasie langs die pad nie. Wanneer twyfel ons bestemming word, of die konstante status van ons geloof, is dit dalk omdat ons ons fokus op die opgestane Here – in Wie se voetspore ons stap – verloor het.
Handelinge 2:14a, 22-32 :
Hierdie tweede hoofstuk van Handelinge bevestig hoe sentraal die opstanding van Jesus in die verkondiging van die evangelie funksioneer. ‘n Mens kan eintlik nie oor God praat sonder om by die kruis, dood en veral die opstanding van Christus uit te kom nie. Alles wat die Bybel oor God te sê het, al die vertellinge in die Nuwe Testament aangaan die werk en woorde van Jesus, word deur hierdie sekerheid ondervang en gebou: Jesus Christus het uit die dood opgestaan, Hy lewe. Sy opstanding gee perspektief aan God se reis met mense. Sonder die kern van hierdie gebeure, wil ‘n mens waag om te sê, het die res van die Bybel se boodskap ‘n tydelike impak. Dat Christus opgestaan het, gee lewe aan die woorde van die Bybel.
Petrus reageer in sy toespraak na die uitstorting van die Heilige Gees op iets wat hy in die skare raakgesien het, naamlik dat hulle verward is. Aan die een kant was hulle onseker oor dít wat hulle daardie dag in Jerusalem ervaar het, dat die volgelinge van Jesus in allerhande tale begin praat het. Daar was selfs onder die toeskouers die mening dat hierdie mense te veel wyn gedrink het. In die eerste deel van sy toespraak (vers 14b-21) verduidelik Petrus dan vir die skare wat aan die gang is. Dit is egter nie deel van hierdie week se Skriflesing nie en daarom bespreek ons dit nie nou verder nie. Daar is egter ook ‘n tweede verwarring by die skare in Jerusalem en dít is dat hulle Jesus nie regtig verstaan het nie. Baie het van Hom gehoor (meestal sy wonderwerke), ander waarskynlik iets rondom die kruisigingsgebeure. Maar wat hulle van Jesus geweet, was óf te min óf dit was doodgewoon verkeerd. Daarom verduidelik Petrus in vers 22-32 wie Jesus regtig was. Hy is die Gestuurde Verlosser deur die Vader.
In vers 24 kom Petrus by die krities belangrike punt: God het Jesus uit die dood laat opstaan. Behalwe vir al die ander wonderwerke wat Jesus verrig, al die ander waarhede wat Hy gespreek het, ook die manier waarop Hy die Vader aan mense bekend gemaak het, is die kern van Petrus se preek daardie dag dat Jesus nie dood nie, maar uit dood opgewek is. Hy lewe. Van daardie opgestane en lewende Here Jesus moes die skare in Jerusalem (en natuurlik elke mens sedertdien) deeglik kennis neem. En met Hom moes hulle (en weereens elke mens sedertdien) rekening hou. Wanneer iemand dus oor Jesus praat, of vrae vra, of wonder, moet die werklikheid dat Hy opgestaan het en lewe vir seker in daardie gesprek verreken word. Jesus word slegs vanuit sy opgestane status bedink, verstaan, aanbid en gevolg.
1 Petrus 1:3-9 :
Volgens hierdie teks is daar darem een ding in hierdie lewe waaroor jy jou gelukkig nie hoef te bekommer nie. Daar is een deel van jou lewe waaroor jy nie snags hoef wakker te lê, of buitengewone voorsorgmaatreëls hoef te tref nie. En dit is: jou redding. Dit is ook jou toekoms ná jou tyd op die aarde verby is. 1 Petrus 1 wil dit aan ons bevestig: met Jesus se opstanding uit die dood het God op ‘n wonderbaarlike manier ingegryp en vir elkeen wat dit wil aanneem ‘n ongelooflike geleentheid tot nuwe lewe gegee. Hy het vir gebroke, stukkende, verlore mense wat deur sonde toegevou was – en wat met hul eie gebrokenheid en swakheid en die dood in ‘n doodstryd gewikkel was – die kans op ‘n tweede lewe gebied. Dít is wat ons op Paassondag (en daarom ook elke Sondag) vier: ons redding. Jesus Christus het opgestaan. Ons is gered. Ons het ‘n toekoms.
Petrus praat met groot opgewondenheid in hierdie verse van die “nuwe lewe” wat ons ontvang het. In die ou Afrikaanse Bybel is dit destyds vertaal met die woord “wedergeboorte”. In die oorspronklike Grieks is die woord wat hiervoor gebruik word ( anagennhsas ) ‘n woord wat “regenereer” of “bring weer voort” beteken. Uiteindelik wil dit sê: dit is nie net vergifnis van sonde wat ons in Jesus se kruis en opstanding van God ontvang het nie. Die wonderlike nuus wat daarmee saamgaan is: ons het nou regtig ‘n tweede kans op lewe. Ons kry in Jesus se dood en opstanding ‘n nuwe lewe. ‘n Lewe hier saam met die Here, maar veral ook ‘n nuwe lewe ná hierdie lewe. Want God het deur sy Seun ingegryp en die toekoms vir ons oopgesluit. Nou het ons ‘n plek wat op ons wag. Ons toekoms is verseker.
Natuurlik is nie net jou toekoms veilig in bewaring nie, ook jy word veilig bewaar. Die woord wat in die oorspronklike Grieks in vers 5 vir “bewaar” gebruik word ( frouroumenous ), herinner ‘n mens aan ‘n fort wat deur ‘n garnisoen bewaak word. Dit troos ons dat die krag van God, die Heilige Gees, rondom ons soos ‘n lyfwag staan. God hou sy hand oor sy kinders, oor sy gelowiges. God versterk ons in die geloof; die Here dra ons geloof; Hy onderhou ons geloof. Maak nie saak hoe swaar dit as gevolg van wat ook al mag gaan nie, onthou gerus: God hou jou vas. Jy word deur die krag van God bewaar. Jou geloof word bewaar. Dít waarborg Christus se opstanding vir jou.