28 Junie 2026 – Koninkrykstyd 5
Genesis 22:1-14 ‘n Ondraaglike offer gevra.
Psalm 13 Ek hou vas aan die Here se liefde.
Matteus 10:40-42 Ontmoet in my die Here.
Romeine 6:12-23 Ek is in diens van God se wil.
Genesis 22:1-14 :
Ons moet maar eerlik vir mekaar sê dat Genesis 22 se gebeure nie maklik is om te verduidelik nie. Dit is nogal moeilik om te verstaan hoekom die Here in die eerste plek so iets van Abraham sou vra. Wat sê dit van God, dat Hy kon vra dat iemand sy kind moes offer? Dit is vir ons ook baie moeilik om te verstaan hoekom Abraham sommer net bereid was om die opdrag uit te voer.
Ellen Davis, ‘n Amerikaanse teoloog verbonde aan die teologiese skool van Duke Universiteit in Durham, Noord-Carolina, het iets geskryf wat my nogal gehelp het om Genesis 22 beter te verstaan. Volgens haar is Genesis 22 die hoofstuk wat ‘n gelowige lees wanneer te veel dinge vir jou nie meer sin maak nie. Dit is die plek waar ‘n gelowige gaan rus wanneer jy nie kan verstaan hoekom jou lewenspad so vol klippe geword, of hoekom tragiese of verskriklike dinge in jou lewe gebeur het nie. Dít is hier waar ‘n mens gaan skuil wanneer mense vir jou maklike en goedkoop verduidelikings vir jou worstelinge en verliese, jou seer en jou rou, wil gee – antwoorde wat dikwels eerder ‘n bespotting van jou verlies maak. Genesis 22 is die plek waar ‘n gelowige gaan wegkruip wanneer jy die punt bereik het dat jy eintlik nie meer in die Here kan glo of wil glo nie. ‘n Plek waar ‘n gelowige vir God kan sê: “Ek verstaan U nie, Here, maar dit was nog altyd ek en U op reis met mekaar. Daarom kan ek in my ongeloof, in my worsteling, in my nie-verstaan van U, alleen maar na U draai en U weer vertrou.” Vertrou nie regtig vir antwoorde nie, maar vertrou omdat ek weet dat my hele lewe lank dit nog altyd net ek en God was. Omdat ek Hom ken uit my geskiedenis, hou ek aan Hom vas ook hier in my onverstaanbare hede. Met ander woorde: wanneer dit vir my voel dat ek God nie meer verstaan nie, leer ek om Hom nog steeds te vertrou, want dit was nog altyd net ek en Hy saam op reis. En ek ken sy hart.
Psalm 13 :
Psalm 13 is ‘n kort persoonlike klaaglied wat volgens oorlewering deur koning Dawid van Israel geskryf is. Dit wys hoe ‘n gelowige vanaf ‘n diepe hartseer of groot teleurstelling na hernude vertroue in God se onfeilbare liefde kan groei. Dit begin met die moedelose uitroep: “Hoe lank nog, Here” … maar eindig by ‘n loflied aan God.
In vers 2 en 3 is daar vier keer die vraag hoe lank nog die Here die skrywer gaan ignoreer. Vers 4 tot 5 is ‘n gebed om gehoor en gesien te word. En dat kom vers 6 met ‘n verklaring van vertroue en die uitspreek van ‘n lofwoord.
Sien gerus raak dat Dawid nie vir sy emosies skaam is nie. Hy probeer nie om sy depressie en angs weg te steek nie. Hy staan “oop” en eerlik voor die Here. Hy gee ook nie om dat ander gelowiges van sy worstelinge weet nie. Inteendeel, waarskynlik het hy besef dat die eerlike belydenis van sy menslike vrese, bedruktheid en ongelukkigheid, sy medegelowiges sal kan help om self ook oop en eerlik met die Here te gesels.
By Dawid leer ons verder dat vertroue nie op die beantwoording van ons vrae volg nie, maar inderdaad aan die standhoudende liefde van God geanker is. Ons kan die Here vertrou al het ons (nog) nie die antwoorde nie.
Matteus 10:40-42 :
Matteus 10:40-42 gee ons ‘n besondere perspektief op barmhartigheid waaraan ons dalk nie so gereeld dink nie. En dit is barmhartigheid spesifiek teenoor medegelowiges. Miskien sou ondersteuning aan medegelowiges ‘n beter beskrywing wees. Matteus 10:40-42 praat van ondersteuning aan medegelowiges wat hulle in staat stel om húlle roeping om getuies van die Here Jesus in hierdie wêreld te wees, te kan nakom.
Dit gaan oor die ondersteuning van die Here se sendelinge in die wêreld. En soos jy natuurlik ook al weet glo ons dat elkeen van ons die Here se sendelinge in en na ons gemeenskap toe is. Waar ons ook al is, waar ons werk, waar ons ontspan, is ons die Here Jesus se gestuurdes. Dáár verteenwoordig ons vir Christus. Met ons gesigte, met ons gesindheid, met ons woorde en dade, verkondig ons die liefde van die Here. Ons straal dit uit, juis as teenvoeter vir die mag van die duisternis en die bose. Ons is, oral waar ons beweeg, ook by die werk, draers van die lig van die genade van God. Wanneer Matteus 10:40-42 dus vertel dat ons goed doen wanneer ons die gestuurdes van die Here help en ondersteun, sal dit tog seker sin maak as ek sê dat een manier om die gestuurdes van die Here te versterk is om ook hulle besigheidlewe te ondersteun. Natuurlik kan ek vir my medegelowiges, hulle wat soos ek deur die Here na ons gemeenskap gestuur is, bid en vra dat hulle in staat sal wees om hul getuienis in hul werksomgewing uit te leef. Maar dalk kan ek hulle ook prakties bystaan, hulle getuienis versterk en vir die toekoms verseker deur my besigheid te doen daar waar hulle werk en waar hulle belange is. Want deur my besigheid by hulle werksplekke te doen dra ek by tot die stabiliteit van daardie besigheid. En solank daardie besigheid daar is, kan die gelowiges wat daar werk hulle lig in die donker laat skyn. Dít is hoe ek Matteus 10:42 verstaan, waar Jesus gesê het: “Wie aan een van hierdie geringstes net ‘n beker koue water gee omdat hy my dissipel is, sál sy beloning kry. Dit verseker Ek julle.”
Romeine 6:12-23 :
In hierdie perikoop kry ons Paulus se dringende (en kragtige) oproep dat gelowiges hul lewens kan en behoort te leef vry van die slawerny wat sonde bring. Danksy Jesus Christus het die sonde nie meer mag en heerskappy oor gelowiges nie. En daarom kan hulle aktief en doelbewus kies om eerder die Here te dien. Wanneer ‘n mens aktief kies om die Here te dien – met liggaam en gees – groei jy al meer in toewyding. En het die dood geen grypkrag in jou denke nie.
Kyk na die volgende verduideliking. Vers 12-14 : moet nie die sonde toelaat om jou mond, jou lyf, jou gedagtes te oorheers nie. Gee jouself eerder daagliks aan God en “in diens van God as mense wat dood was maar lewend gemaak is, en stel elke deel van julle liggame in diens van God as werktuig om te doen wat God wil.” Vers 15-19 : pasop waarna jy luister, want waarna jy luister word jou baas. Gelowiges is juis bevry van die negatiewe en sondige invloede van die lewe en het dus “van harte gehoorsaam geword … aan die leer soos julle dit deur die oorlewering ontvang het. Ons dank God dat julle van die sonde vrygemaak is en slawe van God geword het wat sy wil doen.” Vers 20-23 : daar is twee konstrasterende uitkomste … dié wat steeds slawe van die sonde is ontvang iets anders as dié wat hulself in diens van God gestel het … “Die loon wat die sonde gee, is die dood; die genadegawe wat God gee, is die ewige lewe in Christus Jesus ons Here.”
Deur die oorwinning van Christus aan die kruis en in sy opstanding uit die dood behaal het. is aan gelowiges die vermoë gegee om met die doodskonklusie van die sonde te breek en om van die slaafskap wat dit bring bevry te wees. Daarom kies gelowiges aktief om hul lewens aan die Here te wy.