1 November – Koninkrykstyd 23
Josua 3:7-17 Die teenwoordigheid van God kalmeer.
Psalm 107:1-7, 33-37 God omskep woestyn in rietvlei.
Matteus 23:1-12 Nederig en dienend volg ons Jesus.
1 Tessalonisense 2:9-13 ‘n Lewe tot eer van God.
Josua 3:7-17 :
Waar Israel in Josua hoofstuk 3 op die wal van die Jordaanrivier staan, is die onbekendheid van dít wat op hulle wag ‘n groot saak in hulle gedagtes. Dit was nie sommer ‘n seker saak dat hulle dáár deur die rivier sou trek nie. Veertig jaar tevore het hulle ouers ook op daardie plek gestaan en toe het hulle moed hulle begewe. Hulle het destyds nie kans gesien om die Here volledig met hulle toekoms te vertrou nie en daarom het die Here vir hulle net daar laat omdraai, terug na die wildernis laat trek waar hulle uiteindelik sou sterf sonder om die beloftes van die Here te sien waar word. Nou staan daardie eerste groep reisigers se kinders en kleinkinders op die wal van dieselfde rivier. Dit is nóg ‘n geslag mense wat gevra word om die Here te vertrou. Hulle word gevra om die Here ernstig op te neem as Hy sê dat Hy by hulle is, dat Hy vir hulle sal sorg.
Dit is aangrypend om te lees hoe Josua die volk vir hierdie onbekende reis deur die rivier bemoedig deur hulle te vra om hulle oë tog net op die ark te hou. Die ark was bedoel om vir hulle die sigbare herinnering van die Here se teenwoordigheid te wees. Dit is asof Josua vir hulle wil sê: Al wat julle moet doen is om julle oë op die Here te hou. Moenie na die water in die rivier kyk nie. Moet ook nie oor die rivier na Kanaän kyk nie. Fokus op die ark, fokus op die teenwoordigheid van die lewende God wat by julle is, wat vir julle sal sorg. Waarskynlik het Josua geweet dat as die Israeliete te veel dink oor dít wat voorlê, sal hulle ook moed verloor soos hulle ouers voor hulle moed verloor het. Wanneer met net mense-oë na omstandighede gekyk word is dit maklik om oorweldig te voel. Sou Israel dan na die tierende vloedwater kyk, of selfs verder na die versterkte stede van die Kanaäniete aan die ander kant van die rivier, sal hul breine op tipies menslike wyse weer oortyd werk. En dan sal dit nie lank wees voordat die vrees en angs hulle geheel en al verlam nie. Daarom Josua sê vir die volk: kyk na die verbondsark, volg die verbondsark.
Daar het ‘n wonderwerk gebeur: die Israeliete is daardie dag deur die rivier sonder dat iemand verdrink het, met net die priesters se voete wat ‘n bietjie nat geword het. En dit alleen net omdat die Here by hulle was. Die Here het hulle gehelp om verby die vloedwaters te kyk, om verby die hoë mure van Jerigo in die verte te kyk, om net op Hom alleen te fokus.
Psalm 107:1-7, 33-37 :
Ek wil aanbeveel dat jy dalk ‘n bietjie meer van hierdie psalm sal lees as net die verse wat hierbo aangedui is. As jy kans sien om tot ten minste vers 32 te lees sal ek baie dankbaar wees.
Gelowiges dien God nie omdat ons vir Hom bang is nie. Dit is mos nie omdat ek vir die hel bang is dat ek die liefde van Christus aanvaar het nie. Ek kon vir die Here lief word alleen maar omdat ek op ‘n manier van sy liefde vir my bewus geword het. Met ander woorde: dit is nie uit vrees dat ek God lief het nie, maar omdat Hy my eerste liefgehad het. Ek het ook nie die genade van God aanvaar omdat ek vir die alternatief (die hel) bang was nie, maar omdat my lewe daarsonder só leeg was. En daarom volg ek in die Here se voetspore omdat ek dankbaar is vir die genade wat Hy aan my betoon en nie omdat ek Hom probeer oortuig om my nie te verwerp nie.
Só sê Psalm 107 ook. Ja, oorspronklik was dit bedoel om ‘n loflied te wees vir die Israeliete wat uit ballingskap na hulle vaderland toe terugkeer. Vir Nuwe-Testamentiese gelowiges is daar egter ook ‘n dieper boodskap, ‘n heenwysing na die verlossing wat die Messias gebring het. Soos die Israeliete uit al die windstreke versamel en teruggebring is, só word verloste sondaars uit alle nasies en tale oor die hele wêreld heen gered en versamel. Dit is die Here wat dit doen. Dit is Hy wat die inisiatief neem, wat uitreik, wat soek, wat bymekaar maak.
Sonder God was die Israeliete (en ons) – volgens die vier beelde van hierdie psalm – só diep in die nood soos mense wat in die woestyn verdwaal het (vers 4-9); iemand wat in ‘n donker tronk vasgekeer sit (vers 10-16); iemand wat met ‘n verskriklike siekte worstel (vers 17-22); en soos die bemanning op ‘n skip wat besig is om in ‘n stormwind te vergaan (vers 23-32). As God hulle nie kom soek het, bymekaar gemaak het, uitkoms en verlossing gebied het nie, het hulle ten gronde gegaan. As dit nie was vir sy liefde nie …
En nou? Nou kan ons nie anders as om God met dankoffers te loof en met blydskap van sy dade te getuig nie (vers 22). Ons reaksie op God se uitreik na ons – sy genade wat nie verdien kan word nie, maar verniet gegee word – is die loflied waarmee Psalm 107 begin: “Loof die Here, want Hy is goed, aan sy liefde is daar geen einde nie!” Ons dien God nie uit vrees nie, maar wel uit dankbaarheid.
Matteus 23:1-12 :
In Matteus 23 se eerste twaalf verse word ons uitgenooi om onsself te herdefinieer. Ons word gevra om onsself anders te verstaan, anders oor onsself te dink, ons plek en ons funksie in God se koninkryksplan duideliker te verstaan. In Matteus 23 gaan dit oor diensbaarheid. Ons word deur die Here Jesus genooi om ‘n karakter van diensbaarheid aan te neem.
Karakter … dit is ‘n half outydse woord vir baie mense. Maar vir gelowiges is dit ‘n kosbare woord. Jou karakter is jou geaardheid, jou identiteit, jou kaliber, jou kwaliteit. Die Here Jesus vra ons om ‘n karakter, geaardheid, identiteit of kaliber van diensbaarheid aan te leer en aan te neem. Dit gaan hier om meer as net om sekere dinge te doen. Dit gaan daaroor om op ‘n sekere manier te wéés. Om nie net in sekere dinge wat jy doen diensbaar te wees nie, maar in jou hart, jou gedagtes, jou wese, ‘n dienskneg van die Here Jesus te wees.
Daar is ‘n skerp kontras tussen hoe Jesus die Fariseers sien en hoe Hy graag sy volgelinge wil laat wees. Uiteindelik kleur Hy die Fariseers baie donker in, want hul woorde en hul dade stem nie ooreen nie. Om die waarheid te sê, hul woorde maak dikwels nie sin as ‘n mens dit ondersoek in die lig van God se liefde en genade nie. Wanneer wat jy is en sê vir jou so belangrik word dat jy in die proses vergeet in Wie se diens jy staan, is jy besig om ‘n karakter te ontwikkel wat om jouself wentel. Dan het jou identiteit troebel geword.
Teenoor dít wat die Fariseers geword het, met hul selfgesentreerdheid, hul eie belangrikheid, hul onvergenoegdheid met ander mense se lewens, met hul kritiek en veroordeling, wil Jesus sy dissipels help om te groei tot mense wat diensbaar is. Hy wil hulle (en ons) help om te verstaan dat woorde wek, maar voorbeelde trek. Hy wil hulle (en ons) inspireer om as diensknegte van God ‘n lewe van diensbaarheid te leef. Diensbaarheid wat ons gedagtes deurweek. Diensbaarheid wat ons oë laat rondkyk na waar ons sagtheid, liefde en hulp kan bedien. Diensbaarheid wat ons hande en voete jeukerig maak om stukkende mense aan te raak en stukkende situasies binne te stap. Diensbaarheid wat borrel uit die wete: ek leef in die teenwoordigheid van die Immanuel – Hy wat God by ons is.
1 Tessalonisense 2:9-13 :
Ek is dikwels bekommerd oor watter geestelike kos mense in hul lewens toelaat. Mense trap in die valstrik van goedkoop, ingevoerde spiritualiteite. Ons koop allerhande boeke om te lees of skakel op podcasts in (selfs party op YouVersion) sonder om te bekommer oor wat die inhoud van daardie materiaal regtig is. Dit is vir my hartverskeurend om te sien wat party medegelowiges op Facebook plaas: aanhalings van die Budda, of Rumi, of die Dalai Lama, of een of ander new-age geloof. En ek wonder of dit dan nou regtig die goed is waarmee mense hul geloof en gedagtes vul.
Paulus het dieselfde vrees gehad. Daar was talle rondreisende predikers wat dorpe in Klein-Asië en Masedonië besoek het, wat te vertel gehad het dat hulle spesiaal deur die Here gestuur is om aan die mense die evangelie te bring. Maar dan was dit nie die suiwer evangelie nie. En dit was nie mense met suiwer motiewe nie. Dit was selfsugtige mense wat die mense aan wie hulle die boodskap kom bring het, uitgebuit en mislei het. Paulus se grootste vrees was dat die gelowiges in Tessalonika van hom en sy twee reisgenote, Silvanus en Timoteus, dieselfde kon dink; dat hulle ook uitbuiters was, of draers van ‘n selfgesentreerde evangelie.
Nadat Paulus-hulle uit Tessalonika verjaag is en later weer uit die nabygeleë Berea, moes hulle na Atene reis. Dit het Paulus egter bly pla dat die gelowiges in Tessalonika oor hul besoek en boodskap dieselfde kon dink as dié van die valsaards of “charlatans” wat mense uitgebuit het. Dit was toe dat hy Timoteus na Tessalonika terug gestuur het om navraag te doen. Met Timoteus se terug kom in Atene was Paulus verheug om te hoor dat die Tessalonisense in hulle, in Paulus, Silvanus en Timoteus, die Here beleef het. En dat hulle in Paulus se prediking die evangelie van Jesus Christus gehoor het. Soos hy in vers 13 skryf: “Ons dank God dan ook gedurig daarvoor dat julle die boodskap van God wat julle van ons gehoor het, ontvang en aangeneem het in die oortuiging dat dit nie mensewoorde is nie, maar die woord van God. En dit is ook inderdaad die woord van God, soos die uitwerking daarvan op julle wat glo, bewys.” Vir daardie onderskeidingsvermoë wat die Heilige Gees aan die gelowiges in Tessalonika gegee het, was Paulus diep, diep dankbaar.
Ek pleit dikwels by medegelowiges om versigtig te wees aan watter sogenaamde geestelike materiaal hul hulself blootstel. Ek vra gelowiges om versigtig te wees vir goedkoop geloofstories. Net omdat iemand beroemd is, of ‘n televisieprogram het, of ‘n podcast op YouVersion, beteken nie dat hulle ‘n suiwer evangelie verkondig nie. Ek pleit by gelowiges om eerder die Bybel te lees, om nie te swig voor die aanslag van ander spiritualiteite nie.
Wees asseblief versigtig wat jy lees, watter dinge jy jou geestelike kos maak. Moet nie die ware evangelie, die Woord van God, in jou lewe skaars maak, terwyl jy jou gedagtes vol laai met allerhande charlatans en hul produkte nie. Keer terug na die Bybel. Toets alles wat jy lees of na luister aan die Bybel. Wees snoep met jou aandag, met jou gedagtes, met jou tyd. Daar is baie valsheid in die rondte. Mag die Here Jesus en sy Gees jou van vreemde invloede bewaar. Mag Hy aan jou die onderskeidingsvermoë gee om versigtig te luister; om niks te aanvaar wat uiteindelik maar net mensewoorde is nie. Mag jy die woord van God duidelik en onvermengd in jou lewe hoor en beleef.